Hallo mensen. Ik heb geloof ik niet heel veel nieuws te melden. Nee, een rugpakker die vast zit in een stad maakt niet zoveel bijzonders mee. Ik zal in ieder geval mijn best doen om er nog wat van te maken.
Ik was dan wel naar Byron Bay geweest en dat was dan ook wel weer heel gezellig, maar dat ik er nu iets noemenswaardigs uit kan filteren. Nou ja, misschien dan dat het daar nogal hard regende het hele weekend, dat het er nog redelijk gezellig was maar toch anders als de eerste keer dat ik er was en dat ik en Remon nog even naar een of ander hippiedorp zijn geweest, dat laatste is misschien nog een beetje interresant.
Het hippiedorp in kwestie heet Nimbin en is eigenlijk geen hippiedorp maar gewoon een vage straat met allemaal vage mensen waarvan ongeveer 60 procent je lastig valt met de vraag of je wiet of magic cookies wilt kopen en de andere 30 procent wiet zitten te roken of onder invloed van magic cookies onzin uit loopt te kramen. Zo erg hippie is dat dorp dus. Het schijnt dat ooit eens alle boeren die dat dorp bewoonde vertrokken omdat keer op keer de bananen oogsten daar mislukte. Toen werd het een spookstad en daar profiteerde een aantal hippies van door er een festivalletje te organiseren. En natuurlijk zoals het vaak het geval is met hippies als ze het er eenmaal naar hun zin hebben dan zijn ze natuurlijk niet meer weg te slaan. Waarschijnlijk groeit Hennep daar beter dan bananenbomen. Evengoed, het zweertje was wel aardig hippie. Net Jamaica, maar dan in Australie.
Maar nu dus, rondom het weekeinde in Byron Bay zit veel gespendeerde tijd in Brisbane. Ik zit nog steeds in het hostel met allemaal Engelsen. Af en toe lijkt het of ze hier alleen maar Engelsen toelaten en dat ze bij mij een foutje hebben gemaakt door mij hier van onderdak te voorzien. Niet dat het uitmaakt. De Engelse zijn wel leuk en ik zit vaak een beetje rond te hangen met een groepje dat hier ook niet veel meer heeft te doen dan rondhangen. Iedereen lijkt wel een beetje op zoek te zijn naar werk en in de tussentijd proberen ze net als ik de tijd een beetje te verdoen. Dat is dan overdag een beetje kaarten, zwemmen in het zwembad, zitten op het buiten terras (dat eigenlijk voornamelijk), 's avonds spelletjes met bier doen of gewoon in de kroeg onder het hostel een aantal biertjes drinken (en als je er lang genoeg zit wordt je er een beetje moe van dat ze een beperkte CD collectie hebben) en dan kan je overdag nog een beetje door de stad heen lopen. Dit laatste kan maar zo vaak en ik ben al vaak genoeg rond geweest, dus als ik ga lopen is het voor Internettten in de Bieb of voor boodschappen oid.
Brisbane is eigenlijk maar een kleine stad, geen onaardige, maar een stad blijft een stad. Al wordt het allemaal wat gezelliger als er hier en daar wat palmbomen te zien zijn. Positief puntje daarbij is wel dat het weer na het weekend hier nogal omgeslagen is. Het is nu rond de 28 graden, vrij warm dus. Voor geïnterreseerde ik heb mijn weerpixie naar Brisbane aangepast zodat jullie in de gaten hebben hoe lekker weer ik wel niet heb :-)
Morgen krijg ik mijn eerste dag inwerken bij het bedrijf van die Exibitionstands. En na het weekend kan ik pas beginnen met werken. Maar daar heb ik ook wel weer even zin in. Het is namelijk alweer veel te lang geleden dat ik echt iets nuttigs heb gedaan. Nou tabbee maar weer.
Reeds teruggekeerd in Byron Bay ikke. Ik had Brisbane even gehad. Ik heb er lichtelijke pogingen tot het vinden van werk ondernomen. Waarvan een of twee met enig nog niet direct merkbaar resultaat. Ik heb een telefoonummer voor een baantje als verkoper van cheesy paintings, langs de deuren van Brisbane. Dit telefoonnummer ga ik nog niet bellen. Ik laat het werk eerst even uittesten door een Engels meisje. Als ik daarvan goede verhalen hoor dan wil ik het best wel een aantal dagen doen. Gewoon voor de grap. Al hoop ik dat de schilderijen niet al te slecht zijn. Verder heb ik volgende week een introductiedag bij een bedrijf dat Exibition stands maakt. Dat werk begint in 4 mei en gaat een maandje in beslag nemen. Ik denk dat ik dat wel even ga aanpakken.
Ik moet wel toegeven, nu ik zo een beetje in mijn agenda aan het rondneuzen ben en ik een of twee kleine rekensommetjes maak, ik mijn geplande terugkomstdag (15 juli) wel erg dichtbij vindt klinken. Ik bedoel als ik heel mei ga werken heb ik nog maar twee maandjes waarvan ik ook nog minstens drie weken in Thailand wil spenderen. En er is gewoon nog te veel te doen hier in Aussie land. Dingen die ik nog niet gezien of gedaan heb. Dat red ik nooit in die vijf weken. Ik denk er zo nu en dan aan mijn tripje wat uitgebreider aan te pakken (zover het financieel haalbaar zou blijken), inclusief meer werken (zo nu en dan, vaker niet dan wel) en misschien wel voor een tijdje ergens voor kost en inwoning werken (lijkt me ook wel een leuke ervaring). Maarja, dit allemaal zijn maar luxe problemen, daar zal ik jullie harde werkers maar beter niet mee lastig vallen...:-)
Momenteel ben ik Brisbane even ontsnapt. Ik had totaal geen zin om hier het hele weekend in de stad te wachten. Ik zit dus weer in Byron Bay, dat is niet zo ver hier vandaan. Het enige nadeeltje is nu eigenlijk dat het in Brisbane in ieder geval wel beter weer is als hier. Hier regent het nogal. Trouwens, ik ben mede naar Brisbane gegaan vanwege het feit dat een van de gasten uit NZ (Remon) ook hier ook zit dit weekend en we eigenlijk in NZ hadden afgesproken dat ik hem het nachtleven van Byron Bay even zou laten zien. Het is namelijk mijn tweede bezoek aan dit gehuchtje.Ik mag me dus al bijna tot the incrowd rekenen (ahum).
Nog even als afsluiting een algemene mededeling van het volgende feit: telkens als ik mijn naam aan mensen alhier bekend maak kan rekenen op lichtelijk hoongelach en/of gechiegel. Ik ben reeds al aardig gaan wennen aan deze veel voorkomende reactie. Het probleem doet zich voornamelijk voor bij de Engelstalige populatie aan rugpakkers alhier. Het is namelijk zo, mijn naam heeft een nogal afwijkende betekenis in het Amerikaans engels en dit is onder vrijwel alle Engelstalige een welbekend feit. Ikzelf was hiervan ook al een geruime tijd van op de hoogte. Ook voor ik dit reisje ging ondernemen. Maar het is pas sinds nu dat ik er eigenlijk constant mee wordt geconfronteerd en enige hinder van ondervindt. Als mensen in Amerika namelijk zeggen 'I am feeling Randy'. Dan bedoelen ze dat ze ergens zin in hebben. Tot zover deze algemen mededeling.
En dan nog iets: uit mijn Nedstatistics blijkt dat er ook wel eens mensen via zoekmachines op mijn site komen, hieronder de top tien van de gebruikte woorden bij die zoekacties:
1. amsterdam 3
2. onderzoek 2
3. inwendig 2
4. hostel 2
5. vliegveld 1
6. backpakkers 1
7. jamai 1
8. o.k 1
9. koninginnendag 1
10. drugs 1
Ik vond het wel een grappig gegeven dat er mensen op deze site terrecht zijn gekomen met de zoekopdracht inwendig onderzoek :-)
(en ik heb gratis internet voor zolang ik wil en het regent vandaag, dus vandaar dat ik dan ook wat andere manieren ga verzinnen om jliie te irriteren)
Het paasweekend zit erop en ik ben nog geen stap verder richting werk. Ik moet ook aardig toegeven dat het na al dat gevakantievier ook niet makkelijker op is geworden. Ik vind het al een redelijke opgave een voorstelling te krijgen van wat het begrip werk op praktische basis ook alweer inhield. Volgens mij werd je er moe van, ow, en je moet er volgens mij vroeg voor je nest uit. Jemug, hoe doe je dat ook alweer, met het alarm op je horloge soms? Toch maar eens onderzoeken hoe dat ding ook alweer werkt. Laat ik eerst maar eens werk gaan zoeken. Ho, ik wacht wel tot morgen. Morgen komt er een krantje uit waar nogal veel personeels advertenties in staan. Daar gaan we dan eens flink op reageren. Wat betreft werkgelegenheid hier in de buurt hoor ik trouwens niet veel goeds. Er zijn hier veel te veel werkzoekende rugpakkers en te weinig baantjes. We zien wel.
Afgelopen weekend was het trouwens, zoals jullie in NL waarschijnlijk ook niet ontgaan is, paasweekend. Ik kon dus erg weinig uitvreten, maar dat houdt me dan ook uit de problemen he. Ik heb voornamelijk veel rond gelopen hier in Brisbane, wat wel aardig was gezien er in het park in het centrum veel te doen was ivm pasen. Zo heb ik ook nog een aardig bandje live zien spelen. Verders ben ik gisteren de hele dag naar de film geweest. Ik begon met Dreamcatcher (vond ik wel goed, maar je moet je niet storen aan de lugubere monsters aan het einde) en daarna ben ik naar Chicago geweest. Deze laatste was echter gratis. Het punt van ticketcontrole was een stuk terug in de bios en toen ik uit de zaal van Dreamcatcher liep zag ik mensen een andere zaal inlopen. Deze ben ik gevolgd en ik was net op tijd voor de tweede film (Chicago dus: alleen leuk als je van musicals houd). Tja, dit is een beetje de rugpakker manier he, 'make the most of your money'.
Vandaag ben ik even het een en ander aan het regelen en ook vanmiddag nog een pakket samenstellen dat ik naar NL ga sturen. Voornamelijk zodat ik mijn winterjas (die me in New Zereland aardig goed heeft bijgestaan) en andere overbodige bagage kwijt ben. Hierbij stuur ik ook mijn eerste foto's. Een pakket van Aus naar NL schijnt niet zo duur te zijn als andersom en ook nog redelijk snel aan te komen.
Verders staat een bezoek aan de ZOO van Crocadile Steve op het menu de komende tijd. Die schijnt hier een uurtje vandaan te zijn. Steve wordt er zo nu en dan gesingaleerd in een innige omhelsing met een slang of krokodil dus dat wordt wel leuk. En Lulu, ik zal zekers iets voor je meenemen voor jouw als grootste Steve fan. Misschien wel een plukkie van z'n haar. Zal die toch wel niets van merken als ik daar wat vanaf knip als hij weer eens ligt te worstelen met een leguaan. Ahum, wens me sterkte...
P.S. Ik hoor net dat het oorlogje, dat ergens in het Midden Oosten druk in de weer was, alweer voorbij is. Nou, ik schaam me een beetje om te moeten zeggen dat ik er niet echt veel van heb meegekregen van deze ontwikkeling in de geschiedenis van dit wereldje. Ik heb volgens mij ergens onderweg nog net op kunnen pikken dat hij begonnen was en dan nu dus dat hij is afgelopen. Ik zal eens wat vaker de Aussie krant erbij gaan pakken (of niet).
Even de balans opmaken. Ik ben geloof ik nu al bijna op de helft van de geplande reisduratie en ik ben nu ook weer gearriveerd in een compleet andere setting van mijn reisje. Ik ben namelijk weg uit New Zeeland en terug in Australia, Brisbane wel te verstaan en dan wel weer helemaal in mijn eentje (boehoe).
Tot nu toe heb ik het werkelijk alleen maar leuk gehad. Vooral de tijd in NZ was gewoon te veel good times en heeft dan ook aardig wat van de centjes tot zich genomen. Funds are seriously depleted.... NOT GOOD!
Ik heb in New Zeeland echt van alles gedaan, gehiked, hier en daar wat avontuurlijks (wink wink) ondernomen, gefeest en eigenlijk ook wel erg veel gerelaxt. Momenteel is het mij wel duidelijk dat dat reisleventje hier mij wel aardig aanstaat. Ik ben alleen bang dat Australië nu alleen maar kan tegenvallen. Ik moet echt weer heel erg wennen. In Australie is alles toch weer meer dor en droog dan NZ. New Zeeland is echt the best en ik hoop dat ik er ooit nog eens naar terug kan gaan. Maar wel, ik zit nu dus in Brisbane en ik moet serieus eens wat werk gaan vinden. Ik heb daarvoor geloof ik niet het beste weekend gekozen want met pasen is vrijwel alles dicht hier. Dan nog maar een weekendje relaxen, he.
Ik ben trouwens niet helemaal alleen gearriveerd hier. in het vliegtuig kwam ik een Nederlands meisje tegen waar ik vanavond maar een pasta maaltijd mee ga eten. Maar dat meisje vertrekt morgen weer. Dus morgen maar weer even verder kijken. Groetjes in ieder geval (dit keer ook maar een keer aan Rukkie en de nieuwe bank op de Kuipersgroet).
Even in het kort dan over de laatste ontwikkelingen. Na Qeenstown achter ons gelaten te hebben zijn we naar Mount Cook geweest. Dit is een nogal grote rotsformatie (ofwel berg) in het midden van het zuid eiland. Daar waren we 's avonds aangekomen en hebben er voor een nachtje in de tent geslapen omdat het enige hostel dat er was vol zat. Deze betreffende nacht was het nogal erg koud. Daar had ik geen problemen mee, maar de anderen wel want die hadden maar een heel dun slaapzakje en ik een hele dikke. Ik moet zeggen, Mount Cook en omgeving zag er weer heel mooi uit zowel 's nachts als overdag. De camping waar we op zaten bevond zich in een uitgestrekte vlakke valei met beige gras en aan weerskanten omringt door de stijle bergen rondom Mount Cook. Overdag hebben we daar een korte hike tocht ondernomen en laat in de middag zijn we weer verder op weg gegaan. Tegenwoordig hebben we een vrij strakke tijdsplanning omdat we nog maar zoveel dagen hebben en toch nog een aantal dingen willen zien en doen.
Na Mount Cook zijn we doorgereden naar Wanaka, daar hebben we een overnachting gehad en de volgende dag zijn we naar de St Jozef Glacier gereden. Daar hebben we een dagtocht over de gletsjer geboekt voor de volgende dag. Het was een tocht met een gids. We gingen in eerste instantie met een vrij grote groep richting de gletsjer. Eenmaal daar aangekomen werden we opgesplitst. Je kon kiezen of je met de snelle gids of de langzame gids mee wou. Wij gingen natuurlijk voor de snelle en daar kwamen we achter ook. We kregen echt een mannetjesputter als gids. Het was zijn bedoeling ons zo hoog mogelijk en op de meest onbereikbare plaatsen in de gletsjer te brengen en een gletsjertocht is absoluut niet een tocht over vlakke ijsvlaktes. Nee, da's alleen in het begin. Zie het meer voor je als een doolhof van ijsmuren en tunnels met af en toe diepe spleten waar je overheen moet hangen in een nauwe doorgang tussen twee ijsmuren terwijl het smeltwater in je nek druipt of grote ijsmuren waar je overheen moet klimmen met de ijzers die je onder je schoenen gebonden krijgt. In het begin hakte die gids nog netjes een trapje voor ons als we een heel stijl stuk ijs moesten passeren, maar uiteindelijk deed hij dat ook steeds minder. Tegen het eind van de middag zaten we ergens hoog in de spleten op de gletsjer, volgens de gids was er al maanden niemand meer zo hoog geweest. Onze gids was vrijwel vanaf het begin van de normale routes gegaan en even bleek hij ook moeite te hebben een weg terug te vinden. Steeds klauterde we door steeds nauwere spleten achter hem aan om na een tijdje weer rechtsomkeer te maken omdat er geen doorgang meer was. Uiteindelijk zijn we er natuurlijk wel uitgekomen en heb ik echt een hele gave dag gehad. Op een min puntje na, tijdens de lunch ben ik namelijk een beetje door mijn enkel gegaan tijdens een verkeerd uitgepakken sprong ergens vanaf (of ergens op, het is maar hoe je het bekijkt). Het is dezelfde enkel waar ik geloof ik nu al voor de derde keer doorheen ben gegaan. Het is gelukkig niet zo erg (denk ik). Hij is wel redelijk dik en ik hink nu een beetje, maar ben ervan overtuigd dat het volgende week alweer over is. Ergens is het wel klote aangezien ik juist vanaf zaterdag weer met de rugzak op mijn rug door Australia moet gaan slenteren.
Nu zitten we in Cristchurch. We zijn er wat eerder als gepland heengegaan wegens nog een ongelukje ofwel een 'niet zo slim' incident. Een van mijn medereizigers waarvan het paspoort en dergelijk was gejat in eerdere episoden van dit reisje. Had, na zijn spulletjes weer op orde te hebben, een moneybelt gekocht om constant op zijn lijf te dragen zodat hij nooit meer van zijn spulletjes gescheiden zou kunnen worden. Wat doet die drop? Onderweg tussen Wanaka en St. Jozef verliest hij zijn moneybelt. Nu zit die bij het NL consulaat weer een nieuw paspoort te regelen terwijl de rest en ik zitten te internetten bij een redelijk goedkoop i cafe. Christchurch is niet mijn favoriete stad. ten eerste regent het hier elke keer als we er komen en ten tweede is het gewoon geen leuke stad. Door de grauwigheid van de regen lijkt het net Nederland. Vanmiddag weten we nog niet precies wat we gaan doen, maar ik heb zo'n vermoeden dat het uit gaat draaien op een bioscoopbezoekje.
Hallo mensen, heel erg bedankt voor de felicitaties enzo. Het is hier inmiddels ook alweer zondag en mijn verjaardag is alweer voorbij, maar ik heb echt een hele gave verjaardag gevierd. Om te beginnen had ik gisteren de laatste bungeejump gedaan (in totaal drie: 1 in het donker, 1 in het water en 1 van heel heel erg hoog). Deze bungeejump was zeker wel de meest zenuwslopende van allemaal. Het was er een van 134 m hoogte, de op een na hoogste in de wereld schijnt. Terwijl ik sprong werd er door een man of twintig happy birthday voor me gezongen. Na dit alles overleefd te hebben zijn we gaan bbqen met een zeer gezellige groep en hierna zijn we wezen stappen (Qtown rules big time). Maar daarover later waarschijnlijk meer. Ik houd het er nu even hier bij, want ik heb veel tijd besteed aan het plaatsen van foto's op de site. Ik heb er zelfs filmpjes bij gedaan van twee bungeejumpen, maar die zijn niet helemaal duidelijk gelukt misschien. Die ene met dat water dichtbij, daar ga ik koppie onder. Wel kijk maar (of niet). Groetjes, Randy...
Hieronder zijn de linkjes.... (tis teveel werk om het te linken onder de button foto pagina)
[b]Qeenstown deel 1:[/b]
Jippy kajee m#@$%*%er, hum, i've been skydiving (sorry mam) en het was weer eruuug gaaf. Een sprong van 12.000 voet en met een vrije val van ongeveer 45 seconden (check deze site. We werden 's ochtends ergens in Qtown opgehaald door een busje die ons naar een vliegveldje bracht. We zeg ik want we waren met een man of negen. Daar aangekomen mochten we een koppie koffie nuttigen alvorens de eerste drie personen werden omgeroepen om zich om te kleden voor de sprong. Ik had mijn bakkie net in mijn handen of ik kon hem alweer afstaan aan iemand anders. Ik werd namelijk meteen omgeroepen. Huppa, overalletje aan, harnas om en wachten op je instucteur die je inlichtingen ging geven over het een en ander met betrekking tot de sprong. De inlichtingen die ik van mijn instructeur kreeg waren niet zo uitgebreid. Af en toe kreeg ik het idee dat mijn instructeur het allemaal maar snel af wilde handelen want hij vertelde echt niet zoveel tegen me terwijl de andere instructeurs druk gebarend allemaal hele belangrijke info dingen aan de anderen aan het uitleggen waren leek wel. Ach, waarschijnlijk zag hij ook wel dat ik een natuur talent was (ahum).
Voor dat ik het wist zaten we in het vliegtuig gepropt en waren we al opgestegen. Gepropt want er zaten dus drie springers, drie instructeurs en twee cameramensen. In een niet al te groot uitgevallen vliegtuigje. Verder was het wachten tot we tot twaalfduizend voet waren gestegen en we boven het juiste gebied vlogen. De enige instructies die ik kreeg waren de volgende, 'when the green light goes on, put your goggles on (bril) and move slowely to the door'. Aldus geschiede en voor je het wist hing je daar buiten uit het vliegtuig, hangend aan je instructeur die op de drempel van het vliegtuigdeurtje zit. Da's best wel vreemd moet ik toegeven. Ik wilde telkens naar beneden kijken want ik vind het meestal wel zo leuk om te zien waar we opaf speren, zeker als we van plan zijn met een kolere gang naar beneden te suizen, maar dat mocht niet want ik moest mijn hoofd de gehele tijd in de nek van de instructeur houden. Mijn kop werd dan ook meerderemaals wild naar achteren getrokken. En dan inneens is het zover. Je duikelt als twee zakken vlees het vliegtuig uit en dat moment is echt bijna niet te begrijpen of te bevatten. Eerst zie je alleen maar witte lucht (omdat je met je nek in de instructeur zijn schouders hangt) en heb je het gevoel dat je een aantal salto's of koprollen aan het maken bent tot je inneens recht met je gezicht naar beneden hangt en je de grond onder je ziet en dan begint de vrije val. Die vrije val was echt best wel lang en heftig. Je merkte ook dat je tijdens de val met een kleine beweging van de armen kon sturen. En dan inneens trekt die instructeur van je aan het koortje en wordt je met een ruk in je harnas geperst. Hierna is het voornamelijk een beetje rondkijken naar het mooie uitzicht en probeert de instructeur je nog een beetje de stuipen op het lijf te jagen door bijna verticaal te draaien met zijn shute. Kortom zou je kunnen concluderen dat ik redelijk erg veel en nogal aardig wat enthousiast ben over het geheel.
We hadden echter geluk in de eerste vlucht te zitten want de derde vlucht ging al niet meer door omdat het te bewolkt werd. Ergens vind ik het alleen jammer dat ik niet, zoals de andere twee springers die met mij meereizen, gegaan ben voor de optie dat je sprong op video werd vastgelegd. Dat was mij weer een beetje te prijzig. Maar hun video was wel heel gaaf, maarja. Wat ook wel niet zo leuk was, was dat een van de jongens, die het al bijna de gehele tijd dat we in NZ zijn heeft over parachutespringen, niet mocht springen. Omdat hij te zwaar was. Dat was wel lullig, je mocht niet zwaarder dan 110 kilo zijn.
Dit hele gebeuren is in Qtown bijna drie keer zo goedkoop als wanneer je het in Nederland zou doen, dus dat is een van de redenen waarom we het deden en de andere reden mag wel duidelijk zijn.
Verder heb ik vandaag een tweede trill seeking gedoe gedaan. Namelijk canyon swing gedaan (check: deze site. Dat is een soort van, nou ja, je staat dus op zo'n platvormpje en onder je zie je in het diepe een riviertje tussen de rosten stromen. Je wordt wederom in een harnas gehesen, een die verbonden is aan een draad, die op zichzelf weer verbonden is met een draad die over the canyon is gespannen. In ieder geval, je springt dus en komt in een vrije val terecht en dan spant het draad zich aan en wordt je als het ware als een tarzan door de canyon gesjeest. Hierbij is het springen nogal het meest eng zeg maar, maar wel kicken. De manier van springen mag je zelf bepalen. Ik deed er een achterover en een opzijspringend recht naar beneden. Hiervan was de laatste het engs want dan sta je echt op het randje naar beneden te kijken en je voelt aan je lichaam dat het zo'n instelling heeft van, 'tuurlijk wordt er niet gesprongen, wat dacht je nu zelf, dat kan toch helemaal niet en....... whaaaaaaaaa', tja dan heeft je lichaam niets meer te vertellen, want je bent toch maar gesprongen.
Het parachutspringen en die canyon jump waren allebij zeer ok en qua spanning eigenlijk niet te vergelijken, voor de rest is het nog even uitvinden of wat het bungee jumpen allemaal met je doet. Maar daarover later meer.
Trouwens: binnenkort hier te verwachten...... Foto's Ik heb mijn camera opgeladen en al redelijk wat foto's genomen. Zaterdag probeer ik ze denk ik hier te plaatsen.
Zo mensen, en dan nu is het tijd om eens even te klagen. Ik zal hier eens flink uit de doeken doen hoe irritant het hier wel niet is. Vooral onderweg tijdens het rijden door de zuidelijkste helft van het zuid eiland van New Zeeland. Ik bedoel. Zit je me daar een beetje de gehele tijd in die ruime bolide van ons. Denk je een beetje slaap in te halen omdat het de nacht ervoor lichtelijk vroor en je door de kou iets minder aan slaap was toegekomen. Blijkt dat dus helemaal niet mogelijk te zijn omdat we het steeds maar weer nodig vinden te stoppen langs de weg. Telkens weer uitsappen, fotocamera uit het hoesje halen, foto's schieten, weer instappen en een tweetal km verder weer hetzelfde verhaal. Konden ze het hier verdorie niet een beetje minder mooi maken ofzo. Weten ze wel niet wat dat kost al die foto's. Om elke anderhalve bocht is er wel weer een anzichtkaart afdruk te schieten. Het is gewoon niet leuk meer. En dan is het ook nog eens van dat stralende weer. Je weet wel met zo'n hele irritante heldere zon die de gehele tijd op je pan staat te schijnen. Of neem nu gister, zit je weer op zo'n boot die een beetje heen en weer loopt te varen in de fjorden van Milford Sound. Pvd., daar ook alweer een rolletje vol moeten schieten. En je blijft maar van die luie zeehonden tegenkomen.Tjonge, jonge, dit gaat nu al een paar dagen zo. Het moet echt niet meer langer duren of ik kap hiermee! Hopenlijk dat jullie mijn problemen inzien (mochten jullie het echter leuk vinden mij nog langer in kwelling te zien leven, dan kunt u mij altijd een mailtje sturen dan stuur ik mijn bank rekening nummer even terug).
En dan nu nog even een korte impressie van de laatste ontwikkelingen en leermomentjes: één pak pannekoeken deeg is niet genoeg voor een volledig vullende maaltijd voor vier man, een pan zonder anti aanbaklaag levert onidentificeerbare pannekoeken op, pasta is niet altijd lekker, all you can eat sessies voor 10 dollar bij de Pizza hut zijn altijd lekker, een tent opzetten kan tegenwoordig in 3.23 minuten, het is niet verstandig de sleutels van je campervan in je campervan te laten liggen terwijl je zelf buiten staat en de deuren in het slot gooit, vooral niet als het middernacht is, het lichtelijk begint te vriezen en je in je pyama staat (op de camping gister was er zo'n gevalletje - een Duits gepensioneerd echtpaar - die ik zo goed als mogelijk te hulp heb gestaan), een spijkerbroek die je ergens te drogen hangt kan je beter in je rugzak stoppen voordat je ergens 200 kilometer verderop zonder tweede spijkerbroek komt te zitten, handoeken die je niet voorziet van de nodige aandacht en liefde (lees geen regelmatige wasbeurt en altijd nat mee in de rugzak) gaan zich op een gegeven moment tegen je keren, als je je kleren vaak genoeg na het wassen op een full speed droogtrommel behandeling trakteert hou je aan het eind van je reis een minder volle rugzak over, met een aansteker kan je ook broodjes smeren, smeerkaas is lekker beleg voor op je boterham, dunne slaapmatjes wennen en de hele tijd de nieuwe van Anouk in de CD sleuf van de auto kan een beetje saai worden. Zo, en nu weet ik even niets meer te verzinnen.
Tussen twee haakjes, ik zit nu in Queenstown, tha place to be. Echt een zeer oke sfeertje in dit stadje. Het weer is ook lekker fris met een stralend zonnetje, dus dat maakt het er allemaal ook niet slechter op. We zijn van plan hier wel een aantal dagen ons kamp op te slaan. En even niet in een tent, nee, maar weer eens in een hostel. Da's toch gezelliger in zo'n stadje als dit. Vooral in deze tijd van het jaar (herfst). Anders zitten we weer met z'n vieren in een campingkeuken uit onze neus te vreten. We hebben net ingeboekt bij een het Bumbles hostel. Het vrouwtje van het hostel was nogal een bijdehante (op een leuke manier) en probeerde ons meteen van alles aan te smeren qua activiteiten wat ze voor ons zou kunnen organiseren hier in Queenstown. UIteindelijk hebben we ook bij haar geboekt (dingen die we toch al van plan waren). Welke dingen dat zijn en hoe dat allemaal verlopen zal, dat hoort u later (ziet u: welliswaar een echte clifhanger hiero).
Dan maar even een antwoord hier die een zekere Waarlander aan mij vroeg via de mail. Of ik het nog uithou met die gasten? Jawel hoor, het is echter wel apart. We zitten nu al vrijwel 7 weken op elkaars lippen en dan ontkom je er niet aan dat je mensen ook wel een sjagereinig of irritant meemaakt. Af en toe heb ik het gevoel gehad in Big Brother te zitten (let op: overtrokken vergelijking), maar dan zonder camera's. Vooral op de lege campings waar we gestaan hebben (en dat waren er veel). Dan zit je overdag de hele dag in de auto en 's avonds ben je genoodzaakt, vooral als het regent, in de campingkeuken of in de TV room te zitten met z'n vieren.
Of tijdens de kajak tocht in het Nationaal Park. Toen zaten we helemaal in de middle of nowere met zijn vieren. Oke, gelukkig waren we een van die avonden toevallig een Nederlands meisje tegen gekomen die we al eerder waren tegengekomen (in Auckland), dat was wel gezellig. Die was daar de vierdaagse wandeltocht aan het doen die ook langs de strandjes kwam. Maar tijdens die kajak trip was het gevoel zelfs meer richting Expiditie Robinson (lichtelijk overdreven natuurlijk, maar gewoon om een soort van indicatie te geven). Vooral omdat we het toen moesten doen met het eten wat we meegebracht hadden, wat in de kajak paste en dat was net genoeg voor die drie dagen, en ons tentje en gasbrandertje, onze enige te gebruiken voorzieningen op die afgelegen strandjes 's avonds.
Oke, het was niet altijd zo dat we alleen zaten, vooral de laatste dagen niet. Maar wat ik al gezegd had. Soms betsaat er tussen sommige mensen even wat wrijving en andere keren is alles weer lachen en zeer gezellig. En alles bij elkaar genomen is het natuurlijk zeer te genieten allemaal. Want je hebt tussendoor genoeg afleiding. Het landschap van NZ is erg mooi en afwisselend. Van Schotse heuvellandschappen, regenwouden, vulkanische gebieden, prachtige stranden, rotskliffen met palmbomen erop, zeehonden, lange wegen door uitgestrekte vlaktes, door heuvelachtig en groen gebied, we zijn zelfs door een woestijn gereden (tussen Rotorua en Lake Taupo). En dan komen alle dingen er nog bij die je kunt doen en nog moet/kan gaan zien zoals, dolfijnen, walvissen, albatrossen, fjorden, gletsjers, bungeejumpen, parachutespringen, wildwater raften en het nachtleven en pinquins niet te vergeten natuurlijk.
Zo dan heb ik meteen een bruggetje naar deze volgende alinea. Gisteren waren we namelijk naar een strand gegaan waar we zo nu en dan, volgens onze informatie, pinquins aanspoelen. Helaas vonden deze pinquins (Yellow Eyed Penquins) dit aanspeolen op de dag en het tijdstip van onze aanwezigheid op dit strandje niet nodig. Wel heb ik er een zien zwemmen in de verte, maar gezien ik een heel strand vol met die rare beesten had verwacht voldeed het niet aan mijn wensen. Het scheen daar ook een Albatros Kolonie te zijn, maarja die waren natuurlijk ook in geen velden en wegen te bekennen (ook niet in de lucht trouwens). En wat zagen we natuurlijk weer wel, die verdomde zeehonden. Ik bedoel de eerste keer dat je die beesten langestrekt, zo lui als de pest die beesten, op een rots ziet liggen maak je natuurlijk wel een foto, maar ja, als je al drie keer per ongeluk tegen zo'n beest oploopt dan denk je alleen nog maar, 'O, daar ligt weer zo'n lui beest op een rots'.
Zo van pinquins en zeehonden even over het nachtleven alhier. De laatste paar dagen zijn we wat vaker in een stad geweest en hebben daardoor ook de mogelijkheid gehad om wat uitgaansgelegendheden hier en daar te bezoeken. In Christchurch waren we vijf meiden tegengekomen waarmee we de hele avond in een grote lege kroeg hebben gezeten. Tijdens die avond spraken we af de volgende ochtend naar de tattooshop te gaan om een tattoo te laten zetten. Ik dacht dat het een geintje was, maar die ochtend was iedereen aanwezig en gingen we daadwerkelijk naar de tattooshop. Ik heb nu dus een kleine tattoo van Goofy in mijn nek. Nee, hoor geintje, ik heb niets. Twee jongens hebben iets getattooed en een meisje. Het meisje (was trouwens een heel jong Canadees meisje van 18) wilde een sliert zeewier op d'r rug. Die moest nog getekend worden. Door de Tattooist. Ze stemde wel erg snel in met het door hem getekende naar mijn mening. Ze scheen de tatto zeer mooi te vinden. Ik vond het echt geen mooie tattoo en zonde dat ze niet een mooiere liet maken want het was best een mooi meisje en nu heeft ze zo'n dikke zwarte zeewier slungel van d'r kont naar d'r rug. Maarja, ze moet het zelf weten he. Het had subtieler gekunt.
Voor de rest ben ik in Dunedin uitgeweest alvorends nadat we naar de film Daredevil (met Ben Affleck) zijn geweest (niet echt een aanrader, wel als je Spiderman ook goed vond***). Stappen in Dunedin was niet erg veel om over naar huis te schrijven. Om 1 uur werd het al rustig in de kroeg en gingen de barmensen alles al opruimen. Gisteren avond zijn we in Invergil (of hoe scrijf je dat) aangekomen. Het was zaterdag en het was een stad, dus ik dacht we gaan wel stappen, maar iedereen was moe (watjes) en ging direct slapen. Ik ben toen zelf even gaan kijken hoe het hier met de plaatselijk kroegen gesteld was. Ik werd geloof ik wel 7 keer op straat aangesproken door dronken Kiwi's (NZ'ders), 'he, you should come whit us'. Wat ik op het laats maar deed. In de kroeg was ik die al snel weer kwijt. En in je eentje in de kroeg staan is ook niet alles dus ben ik na twee biertjes ook maar verstandig gaan doen en ben ik naar het hostel aan de andere kant van de straat mijn bedje maar op gaan zoeken.
Nou, ik heb het nu geloof ik niet echt kort gehouden dus ik ga maar weer eens stoppen. Groetjes en een prettig paasvee gewenst (of is dat nog niet?).
Zo, weer eens een plekkie gevonden die de normale prijs berekend voor mijn internet gedoe hier. Ik zal maar meteen beginnen met wat er eegisteren gebeurd is.
Eergisterenmorgen liep ik rustig met de andere drie patsers richting onze Nissan Bluebird. Het was mijn rij dag, dus ik liep met mijn duffe kop naar de rechter voorportier van de auto. Ik liep dit keer dus goed. Het wil nog wel eens voorkomen dat ik automatisch met de sleutels in aanslag naar de linkerkant van de auto loop en er, bij het openen van de deur, achter kom dat het stuur verdwenen is.
Enfin, ik ging me dus lopen instaleren achter het stuur en vroeg me ondertussen af waarom de rest nog niet was ingestapt. Ik dus even achterom kijken. Zie ik, kijkend door het verbrijzelde kliene driehoekige achterraampje van de auto, de rest nog buiten staan met een verbaasde blik op hun smoelwerk. Wat zeg ik, 'het verbrijzelde kliene driehoekige achterraampje van de auto'? Ja, inderdaad, er hadden weer eens wat criminele activiteiten plaatsgevonden tijdens de nachtelijke uurtjes. Ik had het eigenlijk al veel eerder door moeten hebben, gezien ik met mijn blinde kont op een stapeltje glasscherven was gaan zitten. Maarja, het was nog vroeg he.
Het was dus alweer de tweede keer dat we een NZ's politiebureau van binnen zagen. Daar hadden we namelijk weer aangifte gedaan. Gelukkig was er dit keer alleen schade aan de auto en niets gestolen. We hadden namelijks niks in de auto laten liggen. O ja, mijn (goedkope) fotocamera lag er. Ik was achteraf dan ook best wel beledigd dat ze die niet hadden meegenomen. Ik bedoel het is best een mooi ding, ookal is ie goedkoop. Op het politiebureau hoorde we dat er die avond een stuk of 7 auto's waren opengebroken op het parkeerplaatsje naast ons hostel en dat ze de daders op heterdaad betrapt hadden. Al met al was het voor ons niet zo'n drama eigenlijk. Helemaal omdat we gelukkig toch in Christchurch zaten, daar zit ook een vesting van ons auto verhuurbedrijf. Nu rijden we dus rond in een Ford Mondeo Wagon (stationwagon).
Nog een klein stukje over verdere onfortuinlijkheden. Ik heb hier het een en ander aan problemen gehad met foto's nemen. Mijn eerste toestel deed het twee rolletjes naar behoren en begon mijn derde, vierde en vijfde rolletje onherstelbaar te verkloten. Exit eerste toestel dus. Ik heb dus, zo goedkoop mogelijk, een nieuw toestel gekocht. Deze heeft inmiddels de bijnaam 'koelkast' en 'houtversnipperaar' gekregen. Het is een vrij groot ding en toevallig wel volledig automatisch opereerbaar. Na elke genomen foto draait hij automatisch het rolletje door. Hierbij maakt hij een nogal hard/raar geluid dat het net lijkt of hij gaat opsteigen.
Dit toestel was ook niet helemaal ok, bleek na het eerste rolletje. Toen ik een rolletje wilde vervangen voor een nieuwe ging het een beetje mis. Het koelkast geval maakte zo'n herrie tijdens het terugspoelen van het volle rolletje. Ik had het vermoeden dat , toen het lawaai over was, ik het rolletje er wel uit kon halen. Dit was dus niet zo en nu ben ik bang dat het rolletje overbelicht is. Daar baal ik echt heel erg van want er zaten echt hele coole foto's bij (van de Tongariro Crossing). Maarja, niet alles zit altijd mee, he.
Vandaag zitten we weer een dagje in Christchurch. We zitten te wachten op een pakketje dat hier aan zou moeten komen (met bankpasjes en dergelijk van een van die jongens die bestolen was). Er valt hier ook niet zoveel te doen. Gisteren zijn we daarom ook maar weer eens naar de bios gegaan (The Ring: echt een zeer spannende film ****) en vandaag lopen we wat te internetten. Het plan is morgen richting Dunedin en Queenstown te gaan. Daar is wel weer zat te doen, dus daar kijken we dan ook redelijk naar uit.
Het weer is hier gelijk aan een hertfstige koude dag in Nederland. Gisteren regende het de hele dag, vandaag is het wat beter (het zonnetje breekt zo nu en dan door).
Klinkt allemaal een beetje saaiig en klote he, nou, ik vermaak me nog best hier. We zitten in een gezellig groot hostel. Ik slaap in een dorm met 36 andere rugpakkers. Eigenlijk een grote slaapzaal. Dat is evengoed wel appart. Die hostels zijn zowiezo allemaal wel apart. Bijna elke avond slaap ik wel in een andere, altijd in een stapelbed, meisjes en jongens door elkaar en je weet nooit precies wat je elke keer weer allemaal te wachten staat. Nu ga ik, tja, heum, overleggen met de andere wat we voor de rest van de dag gaan doen. Groets in ieder geval.
