Hallo. Ik heb de afgelopen week voornamelijk gewerkt. Zaterdag had ik vrij. Ik ben dan ook vrijdagavond direct na het werk met een aantal collega's de kroeg ingestapt, lag zaterdag redelijk lang op mijn bed, heb mijn was gedaan en de boodschappen en ben zaterdag avond weer wezen stappen en zondag middag om twee uur moest ik weer aan de slag. Ik was dan eigenlijk ook blij dat ik maandag weer een vrije dag had want van deze vrije zaterdag was ik ook niet echt uitgerust.
Vandaag dus, had ik dan ook eindelijk even de tijd om naar de bieb te gaan om te internetten. Nu ik hier weer voor de computer zit denk ik, wat nu weer te zemeren. Ik heb bijna alleen maar gewerkt. Het enige dat ik kan verzinnen, dat nog enigzinds een heel klein beetje interessant is om te vertellen, is het gegeven dat het hier om de twee weken totaal veranderd en soms wel elke week. Ik doel hier eigenlijk niet op de omgeving maar meer op de mensen. Elke week heb ik wel weer omgang met een andere samenstelling mensen en zo maak je wel erg veel vrienden. Ik heb nu al zoveel vage afspraken met Australiërs, Zweden, Engelsen, Ieren, Canadesen, Duitsers dat als ze een keer in de buurt van Amsterdam ze bij me langs komen (ze zijn verdorie allemaal geïnhteresseerd in de koffieshops in Amsterdam, vooral die Engelsen, die zien een baantje achter de bar van een koffieshop als het Whallhalla ofzo). Verder heb ik zelf ook al een aantal adressen opgediept om te verblijven in het buitenland. Zo heb ik slaapplaatsen in London, in Geneve, in Canada en zelfs een in Zuid Afrika (Johannesburg).
Afgelopen week heb ik voornamelijk (na mijn werk) rondgehangen met een Australische gozer een Duitser en een Duitse. Deze mensen zaten op mijn kamer. Dit was een zeer gezellig clubje moet ik zeggen. Hiervan is momenteel alleen nog de Australier over.
Met de twee Duitsers ben ik naar een nachtclub geweest hier in Brisbane. In de meeste nachtclubs van Brisbane draaien ze techno, maar soms hele slechte techno. Het Duiste meisje was, volgens haar zeggen, nogal bekend met de innovatieve techno scene in Duitseland. Ze werke in een Duitse club met als functie het dansen op een podium in hippe kleding, ze kon veel Dj's en draaide voor de hobby zelf ook zo nu en dan een plaatje aan elkaar. Ze kon het dan ook niet laten om in de Brisbanse club naar de Dj te lopen en hem erop te attenderen dat hij in de eertste plaats compleet achterhaalde techno van vijf jaar terug draaide en dat hij in de tweede plaats totaal niet kon draaien. Dit vond de Brisbanse Dj niet helemaal leuk om te horen geloof ik aan zijn gezicht af te lezen. Ik kon haar wel gelijk geven, want wat ik hoorde klonk ook wel redelijk oud met van die simpele melodietjes hier en daar ertussendoor gegooid en de Dj gast had eigenlijk ook meer het uiterlijk van een of andere redneck dan van een hippe Dj. Even later op de avond werd er gewisseld van Dj en deze draaide wel zeer ok. Het Duiste meisje was dan ook helemaal blij en verrast. Ze had niet verwacht dat ze toch nog goede techno konden draaien in Australie (al was het natuurlijk nog lang niet zo goed als ze het in DUitseland gewend was). Maar goed dat was een gezellige avond dus.
De Duitse gozer die we in het begin mee hadden was al vroeg in de avond verdwenen zonder iets te zeggen. Dat is dan eigenlijk weer een verhaal appart. Toen hij voor het eerts op mijn kamer kwam was hij hier net vanuit Duitseland aan komen vliegen en was hij redelijk enthousiast gestemt, want, hij kwam hier zijn vriendin opzoeken die voor een jaar in Australie zat en die hij al vier maanden had moeten missen. De volgende dag had hij zijn vriendin gezien en was hij niet meer zo enthousiast. Zijn vriendin durfde of wilde hem namelijk niet via de telefoon vertellen dat ze het uit wilde maken en liet hem dus helemaal vanuit Duitseland naar Australie komen. Wat volgens mij zeer lullig was. Vervolgens zat ik, telkens als ik vrij had, met die Duitser opgescheept omdat hij niemand anders kende. Dit heeft me wederom weer veel geld gekost omdat hij telkens naar de kroeg wilde om zijn verdriet te verdrinken. Nee, hoor het was evengoed wel gezellig. Maar om die reden was hij een beetje depri die avond en inneens verdwenen.
Kortom, elke week gebeuren er wel van zulke dingen. De week ervoor waren er vooral veel mensen die maar een dagje in de kamer bleven en de week daarvoor heb ik me een week vermaakt met een groep Engelsen. En dit maakt elke week hier gewoon totaal anders. Op de grote schaal bekeken (niet alleen vanuit het perspectief van mijn kamergenoten), zijn er een aantal mensen in het hostel die hier al net zo lang zitten als ik (ik geloof al vanaf 19 april met een tussentijds verlof van vier weken er bij inbegrepen). Als er geen gezellige mensen in mijn kamer zitten heb ik het daar wel gezellig mee. Maar nu is het de situatie zo dat er momenteel echt een heleboel van die mensen vertrekken en ik ook een beetje het gevoel heb dat ik weg moet. Zelfs het Afrikaanse meisje dat bijna een constante factor in de bar is (echt waar die zit altijd in de bar achter een glas wijn dus als ik helemaal niemand ken ga ik altijd maar bij haar zitten), zelfs zij vertrekt binnenkort. En zij is geloof ik, met mij en de mensen achter de bar, de enige die hier al zo lang zijn.
Ik geloof dan ook dat ik nog drie weken hier blijf en dat ik dan weer eens verder ga kijken. Waarheen dat houdt ik nog even als verassing (moet ook nog tot overeenstemming komen met mezelf). Zodra ik het weet laat ik het wel weer horen. Greets maar weer.
Er is momenteel niet zo heel erg veel gebeurd hier. Tja misschien als 'hoogtepunt' in de gebeurtenissen vorige week woensdag. Ik was op mijn kamer aan het lezen en had de deur op een kiertje staan. Mijn telefoon lag op de grond naast de deur stroom tot zich te nemen. Ondertussen vond iemand het nodig deze ongemerkt te jatten terwijl ik op bed lag te lezen.
Nadat ik de lege lader ontdekte liep ik snel, al vloekend, naar de receptie om te kijken of zij wat voor me konden doen (mijn telefoon terug vinden bv). Daar aangekomen waren ze, toevallig, of niet, net iemand uit het hostel aan het kicken die in andere kamers aan het neuzen was. Dit uitkicken speelde zich af buiten het hostel. Het meisje achter de receptie belde snel mijn mobielnummer en ik liep snel naar buiten om te controleren of er enige herkenbare mobiele geluiden uit de spullen van de evictie kwamen. Helaas zonder resultaat.
Even liep ik gedesillusineerd terug naar de receptie. Ondertussen kwam de hostel manager ook weer terug, na zijn uitkicktaken met enige verve voltooit te hebben. Ik was echter nog steeds een telefoon lichter en helemaal niet happy en ook steeds meer zeker van het feit dat de evictie gast mijn mobiele ergens tussen zijn spullen had gedropt en natuurlijk uit had gezet.
Andere rugpakkers in het hostel vertrouwde ik wel. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje zeg maar en over het algemeen wordt er gewoon weinig gestolen. Maar vreemde gasten die overal rond lopen te neuzen en uit een hostel worden gekickt gelijktijdig met het misterieuze verdwijnen van mijn mobiel klinkt toch aardig suspicious om zo te zeggen.
Ik besloot daarom nog maar eens rustig naar buiten te lopen om die uitgekickte gast van een aftsandje ongemerkt in de gaten te houden. Eenmaal buiten aangekomen stond hij met iemand te praten met een verdacht veel op mijn telefoon lijkende mobiel in de hand. Ik dus op die gozer afspringen (ik stond op een lichte verhoging). En vroeg hem vriendelijk (of minder) of dat zijn telefoon was daar in zijn hand. Waarop hij stotterend antwoorde dat hij hem niet aan de praat kreeg en waarop ik weer antwoorden dat dat logisch was omdat hij mijn veiligheidscode niet wist. Tegen die tijd had ik de telefoon allang en breed uit zijn handen gegrist en ondertussen was de hostel manager er ook weer bij komen staan. Deze laatste stond al klaar om de gozer een tik uit te delen, maar deed dat niet om dat de arme jongen al bijna in janken uitbarste toen ik van het verhoginkje op hem af sprong. Niet dat ik nu zo angstaanjagend en onoverwinnelijk van het verhogingkje op hem afsprong, al moet ik zeggen dat ik het toch zeer zeker met enige flair wist te volbrengen, nee, die gozer was volgens mij nogal jankerig aangelegd. Toen de hostelmanager met de vuisten opgeheven op hem afkwam dook hij al helemaal de grond in, zwaaiend met zijn handen boven zijn hoofd, don't hit me gebarend. De hostel manager en ik hebben trouwens nog wel even lekker met zijn tween evictie's spullen verder de straat op gesmeten, wat me naar mijn mening wel genoeg voldoening gaf en ook genoeg compensatie met betrekking tot het ongemak dat hij mij voor even had geleverd.
Kortom, mijn telefoon, die had ik dus weer terug. Al is well zou je kunnen zeggen. Kom ik er later op die avond achter dat die gozer ook een trui en 'mijn enige spijkerbroek' uit mijn kamer gejat had (had ik hem nu toch maar een klap verkocht). Vrees niet mensen. Ik loop nu niet de gehele tijd in mijn boxershorts, dat kan ik natuurlijk niemand aandoen. Nee, ik heb inmiddels alweer een broek gekocht voor het luttele bedrag van 29 dollar. Die andere broek was btw toch al aardig aan het slijten.
Andere dingen die gebeurd zijn zijn niet erg noemenswaardig. De gang van zaken in het hostel gaat nog steeds zijn gangetje. Ik doe tegenwoordig erg mijn best de hostel bar te ontwijken zodat ik geld kan sparen, maar dat gaat zo nu en dan ook niet helemaal in overeenstemming met de achterliggende gedachte. Zo was ik van het weekend naar een verjaardag van een Ier die ik niet kon. Ik kon Arvid, een Nederlandse jongen die ik in Nieuw Zeeland heb ontmoet en hij deelt een appartement met de jarige Ier.
Verjaardagfeestjes kunnen in wezen wel wat geld sparen, tenzij ze natuurlijk helemaal niets aan zijn. Er waren wieinig mensen op komen dagen en de jarige Ier was al na tien minuten zoek. Rond 12 uur zat ik alleen met een of andere Australische gozer en 6 andere mensen. De 6 andere mensen waren stelletjes die ongeveer tien minuten ervoor ontdekt hadden dat ze stelletjes waren. Ze begonnen dan ook tien minuten later de eerste symptomen van beginende stelletjes te vertonen. Met Ik en de Australische gozer als toeschouwers. We waren dus genoodzaakt ons daar zo snel mogelijk lichamelijk en geestelijk te verwijderen en een bar op onze aanwezigheid te trakteren en dus het een en ander aan geld uit te geven.
Samengevat. Het is hier dus nog steeds gezellig in Brisbane. Al zijn het allemaal weer andere mensen die hier zitten vergeleken met de vorige keer dat ik hier zat. Afgelopen week is er een groepje cheerleaders ons hostel ingetrokken wat leuker klinkt dan het is. De gemoederen onder de mannelijke hostel bewoners waren met de bekendmaking van hun komst nogal opgelopen, maar na hun aankomst ook weer in een redelijk tempo gedaald. De cheerleaders waren geloof ik 16.
Ze deden mee aan een chearleader wedstrijd hier in Brisbane en 'wonnen' de tweede prijs. Naar aanleiding van deze 'overwinning' gaven ze ook een showtje weg in het hostel. Wat op zich wel leuk was om te zien, maar naar mijn mening nogal een erg a synchroon showtje was.
Verders zit ik ook op de kamer met een paar engelse en een tweetal koreanen. Koreanen zijn trouwens wel grappig. Het zijn in eerste instantie heel aardige mensen, maar een beetje lastig om contact mee te hebben. Ze kunnen namelijk niet zo goed Engels. De twee die nu op mijn kamer zitten kunnen het wel aardig, maar een aantal weken geleden zat er een Koreaan op mijn kamer die echt geen woord Engels kon. Dat was best wel zielig eigenlijk want hij zat bijna de gehele tijd alleen. Ik probeerde zo nu en dan nog een gesprek met hem te beginnen, maar als je aan iemand vraagt, 'what did you do today?' en hij antwoord daarop, na eerst een moeilijk gezicht getrokken te hebben van het nadenken, al kijkend op zijn horloge 'haf pa five!' al knikkend met zijn hoofd. Tja dan weet ik het ook niet meer. Hij kon geen Engels en af en toe is hij doodsbang omdat hij aan een soort van cultuurshock lijdt ('it's different here, it's so different here', dat kon ik nog wel uit hem krijgen). Hij durfde ook niet de hostel bar te betreden, terwijl ik al een paar keer geprobeerd heb hem mee te krijgen. Een keer heb ik hem een poging zien wagen. Hij redde het maar een aantal stappen naar binnen, liep toen schichtig om zich heen te kijken, wist absoluut niet waar die heen moest, draaide zich zo snel mogelijk om en rende bijna de bar weer uit. Wel grappig dus. Hij ging weg met de mededeling dat hij bij een paar Koreanen op kamers ging en dat hij het over een maandje nog eens kwam proberen in dit hostel.
Dat Koreanen aardig tegen mij zijn kan ook liggen aan het feit dat ik Nederlands ben. Elke keer als ze door krijgen dat ik uit Nederland kom fleuren ze helemaal op en roepen ze, wederom al buigend met hun hele bovenlichaam, 'aaah, Huus Hiddink, Huus Hiddink'. Er was er zelfs een die meteen naar zijn koffer greep (Koreanen hebben koffers en geen rugpakken) en daar zeer snel een Koreaans voetbal shirt uitviste om trots aan mij te tonen. Nou ja, rare gasten iig die Koreanen.
Zo, weer een lapje tekst, maar ik moet toch wat op mijn vrije maandag. Ik heb zojuist gehoord dat ik donderdag pas weer moet werken. Een bezoek aan de bieb is dan ook een aangename en geldbesparende bezigheid inzake tijdverdrijf. Groetjes maar weer.
Toch maar even het een en ander verhalen van de afgelopen tijd. Even kijken waar waren we gebleven. Het visbootbaantje geloof ik.
Ik was dus, ik geloof nu alweer twee weken geleden, nadat ik de 4wheeldrive Frasier Island trip had ondernomen, richting een plaatsje gereden dat Moloolaba heet. Daar had ik namelijk een adres van een hostel dat scheen te bemiddelen in viswerk en dat viswerk scheen wel aardig te verdienen als de vangst goed uitpakte. Met mogenlijkheden van 1500, dollar verdienen in 8 dagen tijd, je kreeg zeg maar een percentage van de vangst. Dat klonk mij wel aardig in de oren.
Eenmaal bij het hostel aangekomen bleek het hostel niet echt te bemiddelen in viswerk. Het enige nuttige dat ik uit die gasten daar kreeg was de locatie van de visloodsen gelegen aan een klein haventje.
Na me bij de drie loodsen voorgesteld te hebben als ervaren visser - tja, je moet toch wat he als je een baantje wilt, ik vertelde ze dat mijn oom een haringvisser was en dat ik af en toe met hem meeging om op zure haring te vissen, wat ze geloof ik nog geloofde ook - evengoed, ik kreeg tevens drie keer te horen, don't call us, we'll call you. In wezen was ik dus niet zo positief gestemd ofdat ik hier nu wel viswerk zou vinden. Eigenlijk deden ze nogal kortaf. Dit was dan ook de reden dat ik de volgende dag (zondag, wat inhoud dat de vorige dag een zaterdag was maar dat even zoals hier tussen haakjes) in de vroege ochtend mijn tent al aan het demonteren was en me klaarmaakte om weer naar Brisbane af te reizen om mijn vorige werk weer op te pakken. Daar kon ik namelijk zo weer aan de slag.
Maar, om een kort verhaal lang te maken, werd ik gebeld tijdens het systematisch in elkaar timmeren van mijn tent (tot een hoopje zodat deze in zijn verpakking past wat zelden in een keer lukt en dus vrijwel altijd met grof geweld gepaard gaat). Gebeld werd ik met de mededeling dat ik over anderhalf uur bij de havens moest zijn, voor een visklus van 8 dagen.
'Al you need are gum boots', dat was de enige informatie die ik tot dan toe met betrekking tot het visboottochtje had verkregen. Dus verder stond ik nogal blanco tegenover deze redelijk frisse en nieuwe ervaring. Voor de zekerheid dacht ik trouwens toch ook maar een extra paar sokken, ondergoed, een regenjas, een paar t-shirts en trui mee te nemen. Enkel en alleen om het feit dat 8 dagen leven op een paar gum boots me toch ook wel weer een beetje te weinig van het goede leek.
Mijn eerste uitdaging in dit geheel bestond uit de missie om op zondagochtend binnen een tijdspanne van anderhalf uur ergens een paar passende gum boots vandaan te zien toveren. Gelukkig zijn in Australie de grote winkelcentra altijd geopend op zondag, dus dat was het probleem niet. Maar dan nog een winkel met gum boots vinden, dat was toch iets lastiger. Uiteindelijk was er maar een winkel die een paar van die rubberen dingen voor mij in de schappen had liggen, maar wel een maatje te klein en roze.
Het volgende moment wat ik me weet te herinneren betrad ik vanaf de pier de visboot met mijn kleine rugtas op mijn rug en mijn roze gum boots in de hand. De eerste indruk die ik van de bemanningsleden, reeds aanwezig op de boot, kreeg was zeg maar een redelijk ruige, dus leek het mij verstandiger het sarcastische verweer dat die gasten jegens mijn roze gum boots meende te moeten etaleren wijzelijk te negeren. De bemanningsleden, ofwel mijn collega's, stonden beide met een blikje rum cola in de hand en een peuk in hun mond wat haken aan wat vislijnen te bevestigen. De een was een Schot (Bob) die wat mij betreft zo uit het figurantenbestand van Braveheart was komen lopen en de ander was een Australische gast (Trent) die volgens mij veel te zeggen had in een of andere Australische trailer trash straatbende, mochten ze die in Australie hebben uiteraard. Kortom, beide overvloedig voorzien van tattoages en peircings om het plaatje compleet te maken.
Niet veel later viel het mij op dat er geen weg meer terug was en dat ik voor een periode van 8 dagen vast zat op een boot van twintig meter. Tenzij ik het ook een uitdaging en 'nieuwe ervaring' zou vinden om in gezelschap van een aantal haaien mijn vlinderslag technieken te perfectioneren gedurende een lange zoektoch naar vast land. Kortom, het moment dat ik met roze gum boots nog de pier op kon vluchten was reeds gepasseerd. met andere woorden, we waren uitgevaren. Het doel was ons ongeveer vijftig mijl van de kust te verwijderen.
Inmiddels had ik ook al kennis gemaakt met onze kapitein (of hoe heet zo'n vent op een visboot van twintig meter) en die leek me wel aardig normaal enzo. Dat was hij ook alleen niet tijdens het vissen, want dan was hij een beetje opvliegend. We zaten dus met zijn vieren op de boot. De boot bestond grofweg uit een groot open achterdek, een kajuit (anex cockpit, anex keuken, anex huiskamer) en de slaapvertrekken. Elk slaapvertrek bestond uit een krap hokje met een rubberen mat erin gelegen (zie onderstaande post voor vervolg).
In eerste instantie wist ik eigenlijk niet eens waar we op gingen vissen, maar al gauw werd mij duidelijk dat het hier om tonijn ging, met zo nu en dan een blauw gestreepte marlijn, zwaardvis en af en toe zat er ook nog een haai tussen. Nogal grote vissen zeg maar. Op zich dus wel een aparte ervaring, maar ook wel een beetje cru. Ik bedoel de eerste keer van mijn leven dat ik een wilde haai zie zie ik hem meteen onder behandeling van psycho trailertrash Trent. Die, met genot leek wel, een zaag in het voorhoofd van het wel twee meter lange beest plant en deze van een flinke jaap voorziet, zijn kiewen en vinnen eraf zaagt en vervolgens het bloedende en stuiptekkende hoopje beest weer overboord gooit. Het zit namelijk zo. Haaien, daar vissen ze niet op, die kunnen ze niet verkopen want dat is gewoon super illegaal, maar nu schijnen Japanners nogal graag illegaal de vinnen en dergelijk van een haai te kopen om door medicamenten heen te pleuren. Dus elke keer als er een haai per ongeluk aan een van onze haakjes zat wachte hem eenzelfde lot.
Die Trent noemde ik al een beetje psycho, hij hield er gewoon nogal van om beesten af te maken. De eerste avond op de boot liet hij me, al lurkend aan zijn van een waterpijp gemaakt van een barbequesaucefles, zijn foto album zien met voornamelijk foto's van Trent met afgeschoten beesten die hij met sadistische grijns op zijn bek al poserend voor de camera aan het slachten is (wilde zwijnen, herten, kangaroos, haaien, enzoverder).
Tja, dat het geen millieu activisten waren daar kwam ik overigens wel vaker achter. Werkelijk alles werd door die gasten in de zee gepleurd, batterijen, lege blikjes, kartonnen dozen, plastic zakken.
Het vissen opzichzelf was nogal hard werken moet ik toegeven. De acht dagen dat je op de boot zit werk je echt constant tenzij je aan het slapen bent. Eerst het aas ingooien (4 uur lang). Inktvisjes aan haakjes aan lijntjes van drie meter die we klikte aan een lange dikke lijn die we al varend uitvaarde. Daarna 4 uur wachten (meestal slapen) en daarna alles weer binnenhalen (9 uur werken) en dan weer slapen enzoverder. het werk ging gepaard met vaak hevige op en heen en neer gaande bewegingen van de boot. Als je iets van de voor naar de achterkant van de boot moest tillen dan kon je daar niet gewoon heen lopen zonder diverse malen tegen van alles opgeslingerd te worden. Als ik werkte en buiten was was ik totaal niet zeeziek, maar zodra we binnen zaten had ik de gehele tijd een kleine soort van misselijkheid. Dat schijnt normaal te zijn. Echt zeeziek was ik iig niet geweest (geen gekots). Verder bestonden mijn taken ook vaak uit klote klusjes. ik mocht de gehele tijd het ijskoude vrieshok induiken om kartonnen dozen met daarin aas tussen het ijs uit te hakken en naar boven te gooien. Dit was een klote klus omdat je er ijskoude handen van kreeg en tijdens het hakken je evenwicht moest bewaren en je in kleine afgesloten ruimten zoals deze nogal drie keer meer last krijgt van misselijkheden door de grove deiningen. Daarna mocht ik op het dek het bevroren aas lekker uit elkaar gaan lopen trekken zodat ze aan de haakjes konden worden gereigd. Dit was werk waarbij het inktvissen slijm nogal in je kleren kwam te zitten en ik kan wel zeggen dat dat inktvissen slijm aardig stinkt. Ik heb een trui gewoon weg moeten gooien en een regenjas die ik zelfs na een paar wasbeurten niet uit zijn plastic zak in de auto durf te halen.
Uiteindelijk zijn we maar 6 dagen op zee geweest. We moesten eerder terug omdat er een nogal hevige storm op komst was. Deze storm was tijdens het terugvaren al aardig in gang gezet. De boot ging dus nogal erg heen en op en weer. Uiteindelijk was ik aardig blij weer met beide benen op vast land te staan. De vangst was trouwens niet zo denderend dus erg veel heb ik ook niet verdiend. Maarja, het was wel ok om mee te maken. Ik denk trouwens niet dat ik het nog eens ga doen ofzo. Ten eerste viel de vangst en dus het geld tegen, ten tweede bevalt het mij niet zo om de gehele tijd te worden geheen en weerd door zo'n boot, ten derde wordt je erg weinig slaap gegund (ook door het geheen en weer van de boot) en ten derde de stank van het inktvissenslijm was ook niet aan mij besteed. Je kan je ook niet echt douchen daar want ze doen aan water besparing.
Die medevissers waar ik over vertelde bleken uiteindelijk en over het geheel gezien trouwens wel aardig. Vooral Bob de Schot was wel ok. Die psycho Trent die maakte nooit zoveel geluid.
Na dit vistripje belde ik meteen weer naar mijn vorige werkgever in Brisbane met de vraag of er nog wat werk voor mij was. Deze repliceerde iets in de trant van, 'only if you're good looking'. Gelukkig maakte hij een grapje dus ik ben momenteel alweer anderhalve week aan het werk in Brisbane.
Zow hee, genoeg geschreven geloof ik. Ik ga er weer vandoor. Vanavond moet ik werken, maar vier uurtjes welliswaar, maar evengoed...
Zoals jullie kunnen zien (of niet) ben ik even een hele lap tekst kwijt door een of andere BIG POST ERROR. Nam pvd 2 uur in beslag om het geheel te schrijven. Rugpakker heeft onlangs actie ondernomen en diverse bronnen aangewend om zijn tekst terug te vinden. De mensen van Blogger (de Internetdienst waar ik mijn sitje aan te danken heb) zijn ook voor mij aan het uitzoeken waar mijn tekst gebleven is. Voor dit doel heb ik ze een duidelijke omschrijving gegeven van de vermiste tekst.
Omschrijving van de vermiste tekst:
Bestaat voornamelijk uit letters en hier en daar een cijfertje, allen voorzien van een zwarte kleur, over het algemeen vormen de letters woorden, veel voorkomende woorden van de vermiste tekst zijn, de, het, en, ik, waarom?, hier, daar en haai.
Hierbij dan ook een oproep aan alle bezoekers van deze site. Heeft u na zaterdag 28 juni 12 uur 's avonds een tekst gezien die aan de bovenstaande omschrijving voldoet. Neem dan zsm contact op met uw plaatselijk politiebureau of mail rugpakker.
