Jeumug zeg, het internetten blijkt er niet goedkoper op te worden naarmate je zuidelijker komt. Het is gewoon twee keer zo duur hier. En nog op een computer waarvan de spatie het niet helemaal doet zoals het hoort en een muis met parkinson. IK ben dus genoodzaakt het wat korter te houden.
Dus, kajak tochtje was zeer ok... Beeld u in, eerste dag, kano lesje, daarna van idyllisch tropisch strandje naar idyllisch tropisch strandje (zoals ik het totaal niet verwacht had in Nieuw Zeeland, een beetje zoals je op mijn illustratieve foto hierbnaast ziet), verder kajakken zeer dicht langs een zeehondenkolonie op een rotseilandje, 's avonds met een fles rode wijn genieten van een van de helderste sterrenhemels die ik ooit gezien heb op een afgelegen strand midden in het Abel Tasman Nationaal park, de volgende dag hetzelfde, 's avonds veel bewolking en je tent niet meer kunnen vinden omdat het zo ongelovelijk donker is dat je zelfs niet meer zeker bent van de grond onder je voeten, de laatste dag in de regen gekajakt en zeer blij de speedboot te zien die je op komt halen om je motorisch het hele tering end terug te varen dat je de afgelopen drie dagen gekajakt hebt. Blij omdat je weet dat je eindelijk weer eens een lekkere warme douche kan nemen. Kortom echt heel erg ok dus.
Nu zijn we weer op weg via een omweg naar Christchurch. Gisteren waren we in Murchinson en hebben daar alleen geslapen in een hostel wat meer een woonhuis van een NZ'der was die er wat extra bijverdiende door rugpakkers tot zijn huis toe te laten voor 18 diollar. Nu zittten we in Greymouth. Groetjes tijd is voorbij
Zo, waar zijn we gebleven. O ja, we waren in Wellington en zouden daar een avondje gaan stappen. Niet dus. Iedereen (nou ja iedereen) was moe en had geen zin meer. We moesten de volgende dag dan ook de ferry van twee uur halen (zo'n 500 meter van ons hostel vandaan). Fris zijn we dus de volgende dag ons bedje uitgestapt en om 11 uur hadden we al zoiets van, he, wat moeten we nu in godesnaam tot twee uur doen. Gelukkig was dat ook snel opgelost want we kwamen er via via achter dat er ergens in town een LOTR exhibition was. Die hebben we dan ook even getrakteer op onze aanwezigheid en 8 dollar (de prijs van de toegang inclusief backpackers korting). De exhibition was ok om te zien. Hetgeen tentoongesteld waren diverse kostuums, wapens en miniatuurmodellen die ze in de film gebruikt hadden (joechei, ik heb het elfen kostuum die DE ECHTE Liv Tyler aan heeft gehad van dichtbij mogen aanschouwen). Verder werd er veel verteld over de trucages die ze in de film hebben gebruikt. Zeer informatief en enerverend.
Bent u ook geinteresseerd in een bezoekje aan deze tentoonstelling, maar heeft u er geen weekendretour NZ voor over. Wees niet getreurd, het ding verplaatst zich en zal binnen de kortste keren Europa ook wel eens aan gaan doen gok ik.
Nu, momenteel dus, zijn we alweer een dag geleden het grote water over gevaren en bevinden we ons op het zuid eiland. Vanacht en gisterenavond was dat in een hostel in Nelson. Dat was een heel apart hostel, of misschien beter gezegd een heel muzikaal hostel. Na het eten ging ik uitbuiken op de veranda van het hostel. Begint een of andere griet die daar, met d'r gitaar in aanslag, tegen over me zit, een beetje uit te leggen dat ze muzikant is en begint (ongevraagd) meteen haar nummers voor te dragen. Later op de avond komt daar nog even een gezette maori player langs, neemt de gitaar van die muzikante over en speeld de rest van de avond de tijd vol. Kortom we hebben geloof ik zo ongeveer de gehele avond naar zijn snaargepluk moeten luisteren. Wat wel aardig was trouwens. Het had niet gezelliger moeten worden of we hadden bijna meegezongen. Dan was de Hava Nagilja sfeer echt compleet geweest.
Vandaag gaan we ons installeren onder het Abel Tasman National Park. Morgen gaan we een drie daagse kajak tocht maken langs de kustlijn van dat natuurpark en gaan we in de bush bush (nee niet die van de oorlog) kamperen en even kijken wat we daar weer allemaal tegenkomen. Dus als u de komende dagen niets meer van mij verneemt dan weet u me toch nog te vinden. Maar eerst gaan we even eten en dergelijk inslaan, want het is ons aangeraden daar toch wel het een en ander van mee te nemen.
Het is maandag vandaag. Ik had verhaald van een overtochtje naar het zuid eiland vandaag, maar dat is uitgesteld naar morgen omdat we toch nog het een en ander aan onvoorziene problemen tegen het lijf zijn gelopen in verband met het regelen van vervangende reisdocumenten voor mijn medereizigers die bestolen waren. Het probleem in kwestie vindt zijn oorsprong bij het Nederlands consulaat. De tut hola die ons daar geholpen heeft heeft ons van nogal onjuiste informatie voorzien. We moesten nl. een werk visum regelen en volgens die niet zo slimme mevrouw moesten we daarvoor naar de Australische ambassade in Wellington, waar we ons nu bevinden. Vandaag gingen we langs de Australische ambassade en wat stond er met koeie letters op een bord voor de ingang, 'Australian visa's are not given away in Wellington, they are only given away at the Australian ambassy in Auckland'. Go#@&omme, daar komen we net vandaan, muts (zo'n 10 uur rijden geleden). Maarja, we hebben nog hoop dat we het allemaal telefonisch en via e-mail kunnen regelen, want we willen nu toch echt wel door en als we eenmaal de overtocht naar het zuid eiland hebben gehad (morgen) dan wordt het er niet gemakkelijker op om nog eens een keertje naar Auckland af te reizen. Even ter informatie; zonder een visum is het nogal lastig om Australia in te komen.
Nu even over de afgelopen paar dagen. Na de Hike tocht zijn we rustig aan, in onze Nissan Buebird, naar het zuiden getuft. Ons doel was naar Wellington, maar daar hadden we niet zo'n haast mee. Onderweg zijn we gestopt in het stadje Palmerston North. Daar hebben we een camping opgespoort en voor een nacht ingechecked. Het plaatsje in kwestie is totaal geen toeristen plaats ofzo en eigenlijk was dat wel even een verademing. Ik hoef me namelijk niet zo de gehele tijd de bloody, nou ja je weet wel te voelen. Het was, zogezegd door onze camping receptionist, een studenten stad, wat zeg ik, de studentenstad van New Zeeland. En joechei het was zaterdag, dus we hadden meteen een leuk avondje stappen in het vooruitzicht. Dat hadden we wel even nodig, want, we hadden al anderhalve week geen kroeg of iets dergelijks meer van binnen gezien.
Om het geheel compleet te maken zijn we eerst even naar de bioscoop geweest (The Recruit: da's een heel beste film). Na de bios liepen we richting kroeg. Bij de ingang van de eerste establischment werden we toegang geweigerd omdat ik mijn gympies aan had. Vraag me af of het wat uitgemaakt had al had ik m'n hike schoenen of slippers had aangetrokken. Bij de tweede kroeg werden we toegang geweigerd omdat we geen leeftijdslegitimatie mee hadden (of in voor Miranda meer begrijpbare bewoording, of we nog even in de boom wilden gaan hangen). Je moest geloof ik ouder zijn dan 18, tja ik was op stap met eenentwintigjarigen, he. Nu moet ik zeggen dat de zaterdagavond uitgaanscultuur hier in New Zeeland (vergelijkbaar met die in Australia) vrij netjes, patserig en gedegen is. Mannen gaan in pak oid en vrouwen nogal opgedirkt, alsof ze naar een of andere bruiloft gaan.
Na lang zoeken vonden we ergens in een donker steegje een gepast kroegje voor ons (soort van NZ'se bar dancing). Tenminste, we werden er toegelaten dus dat was al heel wat. We hebben dus even wat barhangen gedaan met de locals. Ik geloof niet dat er veel studenten bij zaten anders moet het opleidingsniveau hier wel nogal wat lager als Nederland liggen (ze zagen er niet helemaal slim uit). Ook wat het vrouwlijk schoon betreft was de spoeling nogal dun te noemen. Maar al met al toch wel oke om daar een paar biertjes gedronken te hebben en een beetje te observeren hoe de NZ hilbilly's in de weekends hun zuur verdiende geldjes de muur op piesen.
Vandaag zit ik dus in Wellingrton en gelukkig even voor de afwisseling niet in een tentje maar een echt bed in een hostel. Vanavond gaan we denk ik maar eens kijken hoe het uitgaansleven in Wellington is. Het mag dan wel maandag zijn, maar dat zegt niet zoveel. Voor backpackers bestaat er eigenlijk geen weekend. en Wellington is weer wel een zeer populair passeerpunt voor backpackers, dus. Nou ja we zien wel...
Hallo, even snel tussen neus en lippen door wat info over de situatie hier. Onlangs ben ik van bloody toerist gepromoveerd tot een regelrechte hiker. Al was het maar voor een dagje. We hebben de Tongariro crossing gelopen. Een bergpas die door vulkanisch gebied liep. Af en toe waande je je op de maan of mars. Het leek wel of ze die foto's van dat ding dat ze een tijdje geleden op mars hadden gegooid hier hadden genomen. Verders weer veel stoomdampen uit de grond en een mooie rooie krater van de vulkaan gezien, deze hete dan ook The Red Crater. De loop zelf ging af en toe best een stuk stijl omhoog, maar dat was wel ok. We hebben de afgelopen dagen eigenlijk niet erg veel aan lichaamsbeweging gedaan (veel auto en camping hangen) en veel Mc Donnalds naar binnen gewerkt, dus een beetje inspanning was wel welkom.
Even een antwoord op een meerderen malen terugkerend vraag. Wanneer ga ik nu werken? Nou, sorry werkend Nederland. In NZ heb ik zowiezo geen visum waarmee ik kan werken, dus, helaas, ik moet wachten tot ik weer in Australia ben. Dat is pas rond 19 april. He, verdorie zeg. Het geld laat het ook nog wel toe hoor. Al gaat het meestal sneller dan je denkt. We proberen in ieder geval zo goedkoop mogelijk rond te komen. Dat betekend veel brood met jam en pindakaas en veel rijst en pasta. Totdat we natuurlijk met onze gierende magen weer eens langs een Mc Donnalds, Burger King of Pizza Hut rijden. Meestal gaat onze strakke budget planning er dan vrij snel aan. Het rare is dat ik helemaal niet van Mc Donnalds hou, maar als je honger hebt he. Verder kost de camping hier zo tussen de acht en twaalf dollar en soms gaan we vrij camperen. Aan de andere kant geef je dan je geld weer aan allemaal andere dingen uit, maarja je moet toch wat doen zo midden op de dag. We kijken wel hoe lang we het uit kunnen zingen.
In ieder geval, onze trip door het Noord eiland is bijna voorbij. Aanstaande maandag gaan we met de boot en auto (vanaf Wellington) de overtocht naar het Zuid eiland maken.
Zo, toch weer even wat plaatsen hier. Ik ga jullie nu een heel saai verhaaltje vertellen over wat ik gisteren gedaan heb. Nou ja saai? Ik vond het in ieder geval wel leuk, maar uit het verhaal zal je kunnen concluderen dat het hier af en toe best wel lastig is je niet de godganse tijd de bloody tourist te voelen.
Gisteren zijn we naar het Whakarewara geweest, ofwel The Termal Village (naast Rotorua). Dat was een dorpje van de Mauori's met hot lakes, een geiser, modderpoelen en vooral veel stoomdampen die overal vanuit de grond vandaan schijnen te komen. We kregen er een rondleidingvan een of andere hippe maori gids. Deze verhaalde voornamelijk hoe zijn familie, de vroegere dorpsbewoners, de warmwaterbronnen in hun dagelijks leven gebruikten. Ze baden, wasden hun kleren, en kookte er hun eten in. Dat was geloof ik zo'n beetje de strekking van zijn verhaal. Ik was een beetje duf want het was nog vroeg (11 uur)., dus ik volgde niet alles wat hij zei. Hij praatte ook vrij snel vond ik.
Verder kregen we voor dezelfde prijs nog een showtje van de maori's. Ze gingen een beetje lopen zingen en al met al klonk dat best aardig. Oke het zijn geen Strokes ofzo. Alleen aan het einde verpesten ze het een beetje want toen gingen ze een bekend nummer zingen met een maori tekst eroverheen als afscheidslied voor de bloody toeristen (zoals ik dus). Het was dat draak van een nummer "I just called to say I love you" van Stevie W. Maar goed, ergens in het midden van het showtje kregen we ook nog een demonstratie van de Martial arts van de mannelijke maori's. Daarbij trokken ze van die typische rare bekken die maori's altijd schijnen te trekken als ze oorlogje gaan spelen. Met hun tong zo ver mogelijk en heen en werend uit hun mond en hun ogen zo wijd mogelijk opengesperd zodat ze er heel erg gevaarlijk en eng uitzien. Met waarschijnlijk als doel hun vijanden af te schrikken zodat ze niet hoeven te vechten. De luilakken. Veel van die Maori's hier in NZ zijn zachtgezegd lichtelijk aan de zwaarlijfige kant (even ter informatie tussendoor).
Verder hebben we daar ook nog naar een geiser staan kijken waar naar mijn mening maar een paar pruttelende beetjes water uit kwamen. Ik had eigenlijk verwacht dat dat ding nog eens echt ging spuiten maar de laatste keer dat dat gebeurd was was +- 20 jaar geleden. Na enig overleg besloten we toch maar niet op de volgende spuitbeurt te wachten.
's Middags zijn we met een gondelbaan, zoals je ook met wintersport hebt, een berg opgegaan. Bovenop de berg was een piste, niet voor ski's maar voor een of ander laag bij de grond plastic karretje met een typisch stuurtje. Een soort sleetje op wielen. Deze mocht je dan voor een X aantal dollars onder je kont plaatsen om er vervolgens het stenen parcour de berg mee af te suizen. Dat was wel leuk (voor twee keer).
De rest van de avond was weer camping hangen, zoals ik de afgelopen tijd wel vaker schijn te doen. Wat houd dat in? Nou, eerst ga je je eten klaarmaken in de campingkeuken, dan ga je die drek ook nog eens op eten (voor je tent of in de campingkeuken), dan ga je je douchen of zoals hier mogelijk is in een van de warmwaterbronnen relaxen en dan douchen en de rest van de avond is het een paar biertjes drinken voor de tent of in de TV room hangen. Elk hostel en camping in Australie en NZ heeft er een (een TV room). Deze is voor een ieder toegangkelijk en wordt dan ook door een ieder gebruikt. Om te relaxen en, hoe raad u het, TV te kijken. Vooral als het regend. Wat het alweer een hele tijd niet doet hier, want het is hier al weer een tijdje heerlijk weer. Zo'n 24 graden met een heerlijk zonnetje.
Nog even trouwens over de camping waar ik nu zit. Deze is gesitueerd temidden van stoompoelen. Je ziet hier dan ook links en rechts van je stoom gematigd uit de bosjes komen. Ook de grond onder onze tent is warm. Niet heel erg warm, maar net dat je tijdens het slapen denkt, he waar is die koude grond gebleven die ik normaal wel onder mijn slappe dunne matje voel. Dit denk je dan terwijl je een comfortabele slaappositie probeert te vinden die eigenlijk niet bestaat.
Morgen gaan we de Tongariro crossing lopen. Dat is een bergpas waar iedereen die in NZ is geweest het over heeft. Hij schijnt dus erg mooi te zijn. Het is een hele dag lopen met een paar stijle stukken. Daar heb ik dus best wel zin in.
Zo, veel te veel geleuterd vandaag, maar ik moest toch wachten op andere pipo's die eigenlijk ook best vaak vrij lang willen Internetten.
En we zitten weer een tijdje verder. Alle rompslomp van de pech hebben we nu een beetje gehad en we zijn weer op weg met onze road trip. Momenteel zitten we voor de tweede nacht bij een Nederlands echtpaar die hier op een heuvel in NZ wonen. Een van mijn reisgenoten kon die mensen via via. Ze zijn heel erg gastvrij. We hebben hun huis in de buurt van Tauranga gisteren dan ook als uitvalbasis voor een tripje naar de Gouw gebruikt. Je weet wel, het groene gebeuren uit die film met die hobbits. Nou, dat stelde dus niet veel voor. De Gouw is gesitueerd in een plaatsje dat Matemata (oid) heet. Wij er dus naartoe. Daar aangekomen bleek je het alleen maar te kunnen bereiken via een bustrip waar je 50 dollar (+- 23 euro) voor moet betalen (check: hobitton). Al was die Gouw nu nog in dezelfde staat als in de film had ik wel ja gezegd. Maar wat bleek, toen de filmcrew de locatie verliet hadden ze meteen alle decoratie meegenomen. Er was dus niet meer te zien dan wat kale cementen muurtjes in begrasde heuveltjes (zagen we op foto's bij het info punt in Matemata, ongeveer zoals u hieronder ziet).
Die bustrip hebben we dus 'gouw' even overgeslagen. Zijn we maar even naar een of andere waterval in de buurt geweest wat wel heel mooi was en vooral heel erg gratis enzo. Het koste alleen enige energie om het steile pad naar de top van de waterval te beklimmen. Voor de rest heb ik nog wel even een LOTR guidebook gekocht waar alle filmlocaties instaan. Mochten we dan toevallig in de buurt zijn dan kunnen we dat altijd nog even gaan bekijken, dus niet dat we er onze route op aan gaan passen. Volgende locatie waar we toch al langs wilden is Tongarino Crossing. Dit is een of andere bergpas die heel mooi schijnt te zijn en waar ze Mordor op hebben genomen.
Vandaag heb ik niet veel tijd om iets meer te brallen, want ik heb mijn internettijd (gratis bij die Nederlandse mensen thuis) een beetje lopen verspillen aan het plaatsen van (u hoort het goed) foto's op deze site. Doordat de verbinding hier niet denderend is ging het niet zo vlot en ook niet zoals ik wilde. Ik krijg ze dan ook niet op de fotopagina, daarom doen we het nu maar even zo.
Het zit niet altijd mee, nee, het leven van een backpacker gaat niet over roosjes. We hebben namelijk wat pech gehad enzo en daar ga ik dan nu wat over vertellen. Mocht u daar geen interesse in hebben dan kunt u ook hier rechts van u klikken op het gastboek en kijken hoeveel interessants de Jamai-fanclub heeft te melden.
In ieder geval, we waren eergisteren ergens rond het noordelijkste puntje van N-Z om te gaan sandboarden om en rond 90 Mile Beach. Dat is met een of andere houten plank een grote zandheuvel op zeulen om vervolgens met diezelfde houten plank diezelfde zandheuvel weer af te dalen en dat moet dan heel erg leuk zijn (hebben wij gehoord). Dit waren we van plan, maar we zijn er echter niet aan toe gekomen, want we kwamen een verhuurbedrijf tegen dat Quads verhuurde. Je weet wel van die vierwielige motorsandbuggy's, dat leek ons veel gaver en dat was het ook. Het gebied waar je doorheen mocht crossen was zeer groot en is vergelijkbaar met de Nederlandse duinen, maar dan, wbt de schaal van de heuvels en dergelijke ongeveer vier keer zo groot.
Wat ik al zei, het was zeer ok om op die dingen rond te crossen. We werden redelijk enthousiast en misschien ook een beetje te enthousiast. Een van mijn de anderen (Ronald) wist in een grindbochtje zijn quad niet echt meer op de weg te houden. Hij vloog recht voorover de diepe met planten bezaaide greppel in. Er vloog een vlinder voor zijn ogen zei hij (ik heb nog geen vlinder gezien hier, maarja). Weer een andere (Dennis) reed vlak achter hem en kopieerde zijn gedrag een beetje door ook de controle over zijn stuur kwijt te raken met als resultaat ook lichtelijk in de greppel, met de quad bovenop hem, te beëindigen. Ik en Remon wisten onze quads rustig op de weg tot stilstand te brengen en snelde te hulp. Al snel merkten we dat niemand echt wat had, maar we hadden wel een probleempje ivm een van de Quads die nogal diep in de berm lag. Na de eerste Quad op de weg getrokken te hebben gingen we aan de slag met de Quad die echt lastig lag. We waren op een gegeven moment met zijn vieren diep in de greppel aan het duwen en trekken aan de Quad terwijl er intussen een of andere vage auto op de weg boven ons voorbij komt rijden. Ik zag dat er een of ander hilbilly figuur uitstapte en richting onze Quads liep en dat vertrouwde ik niet. Voor we weer op de weg waren bleken ze onze spullen gejat te hebben. Tenminste, twee rugzakken, een van Remon en een van Dennis. Hierin zaten echt al hun belangrijke spullen. Paspoorten, geld, videocamera, bankpasjes, noem maar op. Ik had alle spullen bij me dus ik kom er goed vanaf. De Quad is later door een 4x4 uit de greppel getrokken en er was geen schade aan, dus dat koste gelukkig niets extra.
In ieder geval, eergisteren en gisteren hebben we voornamelijk veel op het politiebureau gehangen (ze zijn hier erg behulpzaam) en nu zitten we weer in Auckland en gaan zo meteen voor de paspoorten naar de Nederlandse ambassade.De daders zijn btw al gepakt, ze hadden, meteen na de diefstal iemand opgepakt die met (onze) euro's wilde betalen en die heeft bekend van wie hij ze heeft (ze schijnen niet heel erg slim te zijn die criminelen hier). De gasten die zijn opgepakt mochten wij weer identificeren op het politiebureau. Alleen de spullen zijn nog niet terug. We wachten nog op berricht. Als we wat horen moeten we wel weer helemaal terug naar het noorden reizen, maar alles beter dan gezeur over paspoorten e.d. bij ambassades.
Zo, er zitten alweer twee dagen op met de auto in New Zeeland en dan wel in het nordelijkste puntje van het noord eiland. Nu zal je denken, dan heb je inmiddels wel het een en ander gedaan, meegemaakt ofwel veel kilometers afgelegd, maar nee, niet dus. We hadden eerst een klein probleempje met de auto. Dat is inmiddels opgelost doordat we een nieuwe in Auckland mochten halen waar helaas geen CD en casettedek maar alleen radio in zit, maar je kan niet alles hebben he. Tijdens de pech hebben we gekampeerd in de achtertuin van zeer aardige N-Z'ders. Dat was dan ook wel weer gezellig en apart eigenlijk. De tweede dag konden we eindelijk een stuk gaan rijden. Nu zitten we dan ook een aardig stukkie noordelijker in Paiphia oid. Ze hebben hier overal van die zeer irritante Mauori namen, zoals watiwati piki atopo, ik verzin nu ook maar wat hoor, die onthoud je allemaal niet zo snel.
Maar goed, vandaag zitten we hier een beetje vast want het regent echt een potje, daar wordt je niet lekker van. We hebben niet zo'n zin om alles nat in de auto te stoppen dus hebben we besloten hier, op een vrij rustige camping aan de baai, maar een dagje uit ons neus te vreten.
Er is wel het een en ander te doen, zoals een boottocht in de baai (Bay of Islands > ja, hoe raad u het een baai met allemaal eilandjes), maarja, de regen he. Ik ben wel blij met mijn regenpakkie, maar de andere hebben niet iets dergelijks. De weersvoorspellingen zijn beter wat dat betreft dus kijken we morgen wel verder.
Volgens mij hebben we ook nog niet het mooiste van N-Z gezien al moet ik zeggen dat het er wel geinig uitziet. Het is voornamelijk heuvelachtig met veel groen hier en veel verschillende bomen door elkaar gemix, van naaldbomen tot palmbomen.
Wat betreft het rijden met de auto hier is het allemaal even wennen. Ik ben de oudste dus had ik de eer als eerste achter het stuur te kruipen en Auckland uit te rijden. Dat links rijden pik je wel snel op, maar die bochtige weggetjes in de heuvels dat ging toch even iets lastiger maar dat went nu ook wel.
Het kamperen op zich is ook een verhaal apart. Vooral met die regen is het behelpen. De matjes waar ik op slaap zijn ook niet echt gemaakt van de dikste en zachtste materialen verkrijgbaar, maar ik slaap in ieder geval want Ronald, de jongen die bij mij in de tent ligt, schijnt nogal wat bij elkaar te snurken 's nachts en dat heb ik nog geen een keer gemerkt. Da's dan de enige indicatie die ik heb dat ik geslapen heb want echt lekker fris kom ik de tent meestal, nog niet, uit. Vaak moet ik eerst mijn nek en mijn rug recht knakken voor ik verder kan met de dag. Maar dat zal wel wennen na 6 weken. Leuk he, dat kramperen :-) Als het weer maar wat beter wordt he.
Zo ik ben weer van de schrik bekomen. Het is nu kwart voor twee 's middags en we zitten bij een reisbureautje waar we een uur gratis Internet kregen omdat we hier iets geboekt hebben. Tja, daar moet je dan maar gebruik van maken. Wat we hebben geboekt? Nou geen Camper Van in ieder geval, want die waren allemaal uitverhuurd t/m begin april. We moesten dus een andere optie vinden om te reizen. na veel rondvragen en kijken naar diverse mogelijkheden hebben we hier een hele goede deal weten te maken. We hebben een auto gehuurd. Ik geloof dat het een vrij grote, twee liter Rover is. Met veel bageruimte, airconditioning en een CD speler. En dat maar voor ongeveer 12 dollar pp per dag voor de komende veertig dagen. Toevallig kwam ik net ook nog een Duitser tegen die hier een advertentie voor campingspullen aan het ophangen was. Van hem hebben we een bijna nieuwe drie persoonstent, een koelbox met koelelementen, een pannensetje, een aantal slaapmatjes en een gasbrandertje gekocht voor maar 130 dollar (+/- 150 gulden). Dit deel ik met Ronald, de andere twee hebben zelf nieuwe spullen gekocht. Op deze manier komen we vrij goedkoop uit, zelfs al reken je de benzine kosten erbij. Als je hier met bv een bus rondtrekt ben je zowiezo elke dag 22 dollar aan een hostel kwijt en 1000 dollar voor een busticket. Dat wordt dus vrij camperen in N-Z de komende tijd. Zometeen gaan we even een route uitstippelen, want daar hebben we ook nog niet bij stilgestaan.
Auckland is trouwens niet zo bijzonder. het is gewoon weer een stad. net als Brisbane, waar ik ook maar even geweest ben. Tot nog toe vond ik Sydney het mooist van de steden waar ik inmiddels langsgekacheld ben. Nu heb ik echt weer even zin om de drukte van de stad te ontvluchten want het is echt heel erg druk hier. Ik denk dat we eerst naar het noordelijkste puntje van het noord eiland gaan. Daar kan je sandboarden, daar heb ik veel over gehoord van andere reizigers. Trouwens, iedereen die ik de laatste tijd tegen ben gekomen en op zijn reis in N-Z was geweest zei N-Z het mooiste van de door hun bezochte landen te vinden. En sommigen waren echt al in heel veel landen geweest. Ik ga me denk ik wel vermaken hier ook gezien volgens de N-Z'ders zelf, maart en april de mooiste maanden van het jaar zijn qua weer.
Aw man, ik zei nog in mijn vorige bericht dat het reizen allemaal vlekkeloos verliep. Dat had ik dus nooit moeten zeggen of ik had op zijn minst even moeten afkloppen. Het vliegtripje naar N-Z verliep namelijk een beetje met comlpicaties. Ten eerste bleek bij het inchecken dat ze mij verkeerd geregistreed hadden bij de vliegmaatschap. Hierdoor moest ik in ene keihard mijn best doen om het vliegtuig nog te halen omdat ik van balie naar balie werd gestuurd. gelukkig was ik ruim bijtijds op het vliegveld aangekomen zodat ik die tijd wel kon missen.
De vlucht zelf verliep zeer ok, maar wat ik had nadat ik mijn bagage opgehaald had dat was even minder. Wat was namelijk het geval.
Ik liep dus gewoon relax met mijn backpackje, na deze van de bagage band te hebben gehaald, richting douane. Komt er in ene een of andere douane beamte met hond voorbij gelopen. Ik denk, niets aan de hand, maar wat gebeurd er, springt dat beest zomaar tegen me op en begint me hiero een beetje in het wilde weg te blaffen. De douane gast meteen in paraadheid, ik werd direct naar een speciale ruimte afgevoerd. Daar aangekomen werd mij gevraagd of ik iets van drugs bij me had. Wat bleek, de hond die op mij sprong was een afgerichte drugs sniffer. Ik zei natuurlijk nee, "I don't know what you're talking about", maar ze keken me aan of ik liegde en zeiden iets van "It's a trained dog, he's never wrong". Nou, ik moet bekennen, ik kreeg het wel een beetje benauwd. Straks had iemand in het hostel iets in mijn tas gedaan ofzo, ik zag mezelf al zitten in een of andere N-Z'se cel. Vooral hoe serieus die douane lui het allemaal namen. Ze vroegen direct waar ik het laatst geweest was en ik zei Byron Bay. Dat was dan ook weer niet het juiste antwoord want volgens hun was daar erg veel drugs in de omloop. De volgende vraag was waar ik vandaan kwam en ik zei Nederland. Ook dat was niet het juiste antwoord geloof ik.
Ze wilden me dus van top tot teen inspecteren kreeg ik de indruk, helemaal toen een van die ventjes van die plastic handschoentjes aantrok. Ik dacht meteen, NEEE, geen inwendig onderzoek. Maar gelukkig het was alleen voor mijn tas (uit hygiënisch oogpunt ofzo). Op zeer onvriendelijke wijze trokken ze echt alle troep uit mijn tas. Elk klein dingetje onderzochten ze nauwkeurig. Ze gingen ook aan de slag met het wrijven van papiertjes over van alles in mijn tas (CD's creditcards, gaatjes in mijn portomonee) en legden die later onder een of ander analyse apparaat om te contoleren of er drugs sporen op zaten.
Dit ging zo'n beetje een heel uur door. Op het laatst begon ik het eigenlijk een beetje zielig te vinden voor die douane gast die al dat werk met mijn spullen moest uitvoeren gezien ik er langzaamaan (toen ze mijn slaapzak uitrolden) er steeds zekerder van begon te worden dat hij al dat werk toch voor Jan met de korte achternaam aan het doen was. Wat uiteindelijk ook bleek (natuurlijk). Op een gegeven moment was hij bezig met het ontleden van mijn zaklamp en kreeg deze niet open. Ik voelde me al weer redelijk op mijn gemak en bood hem aan te helpen met de zaklamp zodat hij verder kon met de rest van mijn spullen. Hierbij keek hij mij een beetje raar aan, maar stemde in met het voorstel. Later heb ik hem ook nog geholpen met het openmaken van de de zak van mijn regenpak, want de rits daarvan zat vast. Hierdoor begon hij steeds meer te ontdooien en begon zelfs een gesprek met me aan te knopen. Ik denk dat hij er op het laatst ook wel van was overtuigd dat hij al het werk voor niets zat te doen.
Nadat echt al mijn spullen her en der verspreid op een grote tafel, uitgevouwen en door elkaar gehusseld lagen, liep de douane gast vertwijfeld naar een van zijn suprieuren. Ik zag ze een beetje overleggen met elkaar en ze keken elkaar aan ofdat ze niet begrepen waarom ze niets gevonden hadden. Uiteindelijk mocht ik zelf alle spullen weer in mijn tas stoppen en werd ik onder begeleiding via een achteraf deurtje het vliegveld uitgelaten.
Achteraf vind ik het eigenlijk wel grappig, maar ik snap net zo min als de douane waarom die hond wat aan mij rook. Misschien rook hij wel dat ik uit Nederland kwam. Toch ben ik ook wel heel erg blij dat het niet op een cabbity search uitdraaide. Maar in ieder geval. Ik ben uiteindelijk in alle vrijheid toch in N-Z (Auckland) geariveerd.
Ik hoop trouwens niet dat ik dit probleem op de terugweg ook in Thailand tegenkom, want daar zijn ze op zijn minst waarschijnlijk helemaal niet zachtaardig.
Zo, het einde van mijn vorige bericht deed me ergens aan denken dus ik ben ff in de tussentijd een biertje aan de bar gaan drinken. Nu heb ik maar weer eens 3 doller gedoneerd aan de plaatselijke internet boer in dit hostel. Ik zit nu voor een nachtje in een hostel in Brisbane want morgenochtend vertrekt mijn vliegtuig naar New Zeeland. Ik moet zeggen. Tot nog toe verloopt alles zeer gladjes wat betreft het reizen. Ik heb nog geen een keer een bus of vliegtuig gemist en ben dan ook best wel trots op mijzelf aangezien dat in Nederland wel zo nu en dan gebeurde.
Oke, even over de afgelopen dagen. Nou, ik heb het echt faaaantaastisch gehad. Zoals ik in eerder gezwets van mij al eerder gemeld had was ik even gesplitst van de mensen waar ik tot nog toe mee optrok om even alleen via Byron Bay naar Brisbane af te reizen. Ik dacht dus, he lekker even alleen reizen, maar wat blijkt. Dat kan helemaal niet. Meteen in de bus ging de Zwitser die naast me zat een potje tegen me te lopen lullen en ik tegen hem. Ik ben dus eigenlijk maandagochtend samen met de Zwitser in Byron Bay aangekomen en ingecheckd bij een hostel tien minuutjes van het Strand.
Byron Bay is echt zo'n surfers anex hippie plaatsje. Er heerts hier een zeer relaxte sfeer ondanks dat het eigenlijk alleen maar toeristme is. Toeristme in de zin van Backpackers dan, want da's bijna het enige wat hier rondloopt. Het strand is hier echt heel erg mooi en breed en de golven zijn van een niveautje hoger dan dat ik op de surfcursus mocht besteigen. Want, ja ik heb hier ook weer even een boardje gehuurd.
Ik denken oke nu zit ik in dit hostel alleen met een Zwitser (wel een zeer okeje, hij heeft dezelfde muzieksmaak als ik), maar nee. De eerste avond was er meteen een all you can eat, all you can drink (goedkope wijn) BBQ. En dat werd op een gegeven moment wel heel erg gezellig. Samen met de Zwitser een aantal Deense en Zweedse vrouwen en twee Zweedse gozers hebben we een of ander , in Zweden gangbaar, drank spelletje met kaarten gedaan. Met de goedkope wijn. Dat liep dus zo af dat de Zwitser na het spelletje naar zijn bed ging en de rest (inclu ik) het nachtleven in Byron Bay gingen inspecteren. Dat laastste is ook zeer oke afgelopen. In de kroegen in Byron Bay heerst een beetje een apres ski stemming en, nee gelukkig niet zo'n apre-ski stemming als ze in Nederlandse wannabee apre ski tenten proberen te creëren. Nee, echt zo een van de vakantie met dansende mensen op tafels en dergelijk. De volgende dag was het weer hetzelfde opstelling van de avond. Eerst gezellig met je sixpack op het binnenplein van het hostel zitten en weer uitgaan. Gelukkig gaat mijn vliegtuig naar New Zeeland donderdag. Anders was ik hier misschien wel langer gebleven dan mijn budget toelaat (al begin ik het zicht op mijn budget nu al een beetje te verliezen).
Zowee, ik daarnet drie dollar voor het eerste half uur in die I-net machien gegooid waarmee ik het gastboek heb gelezen en beantwoord (achter een compu die niet doet wat ik wil). Hierna heb ik nog eens drie dollar in dat ding gegooid voor het beantwoorden van e-mailtjes e.d. en nu heb ik nog maar vier minuten, wat zeg ik, drie minuten over om mijn verhaal te doen. Ik geloof dat ik er nog maar eens 3 dollar bij gooi dan (weten jullie wel hoeveel dat is >> twee biertjes).
Het is nu zondagmiddag, aprox 12.30 uur. Ik zit nog steeds in het hostel met gratis internet en heb nu even niets anders te doen dan gratis internet. Vanavond om rond 6 uur vertrekt mijn bus naar Byron Bay. Dat gaat een busreisje van 12 uur worden dus zal ik daar 's ochtens om 6 uur ongeveer aankomen. Dat wordt dus op het strand crashen met complete bepakking en tot 10 uur wachten tot ik ergens bij een hostal in kan checken.
Vanochtend werd ik pvd uit mijn bed getrapt omdat ik om 10 uur uit moest checken en ik nog om 10 uur 30 in vaste slaap toestand was. De volgende backpacker stond al in de kamer te popelen om mijn bed in te nemen.
Dat ik nog steeds in bed lag kwam door gisterenavond. Het was nogal laat geworden. Gisteren was het Mardi Gras in Sydney. Mardi Gras in Sydney is een beetje te vergelijken met koninginnendag in Amsterdam maar dan een ietsie pietsie minder (i.i.g. geen Mazzo buiten op de stoep). Hoofdzaak van Mardi Gras was de optocht, maar daar heb ik weinig van gezien. Er stonden allemaal mensen voor, langs de kant van de optocht, en we hadden niet echt zin om enige moeite te ondernemen om ertussen te kruipen. Eigenlijk hebben we de gehele avond, met wat biertjes gekocht in een Bottle shop, rondgelopen door het Mardi Gras vierende Sydney. We is, ik, de drie andere jongens waar ik nu alweer een tijdje mee optrek en nog een Engelsman. Later op de avond zijn we nog even een kroeg ingegaan, maar iedereen was al snel moe en taaide snel af naar het hostal, daar heeft Randy zich weer laten overhalen om nog een keer naar een club om de hoek te gaan met een Engels meisje en weer een andere Engelsman.
In het begin ging alles goed, maar die Engelsen begonnen het een beetje op een zuipen te zetten, voor hun doen dan tenminste want ze waren in no time dronken, of misschien waren ze dat al. Het avondje liep in ieder geval een beetje raar af. Op een gegeven moment tijdens de avond vond het meisje het nodig tijdens het afsteigen van een trap in de club haar ene voet op onjuiste wijze voor de andere te plaatsen en dus van de trap af te donderen. In eerste instatie deed ze of er niets aan de hand was en ging ze al hinkend naar de bar om tequilla shots te bestellen, maar na een half uur was het zo ver en storte ze als het ware een beetje in. Ik was even naar de WC en toen ik weer terug was was die Engelsman weg en zat het meisje voor de deur van de Club te kotsten en te huilen. Dus heb ik haar maar even naar het hostal teruggebracht, wat nogal moeilijk ging, want ze had toch wel echt flink haar enkel verzwikt. Om de honderd meter ging het lopen niet meer en barste ze in tranen uit en begon ze over dat ze haar moeder miste e.d. en dat het haar spijtte dat ze haar enkel had verswikt. Ze was ook nog erg jong en alleen hier in Sydney. Het was echt heel erg zielig. En ik maar troosten en dergelijk. Uiteindelijk heb ik 'r rond 5.30 uur met veel moeite als een klein hoopje ellende weten af te leveren voor de kamerdeur van haar hostal en had ik mijn goede daad voor die dag weer eens gedaan.
Dit was eigenlijk het eerste echte avondje uit hier in Sydney. De jongens waar ik mee reis houden wel af en toe van een biertje, maar zijn snel moe en willen meestal op tijd naar hun bedje (ze zijn pvd nog geen 22 jaar en dan al zo, pfff). Dus is het verder nog maar twee keer voorgekomen dat ik in mijn eentje met wat andere buitenlanders tot 2 uur in een of ander establishment overbleef. Een keer met een rare Duitser waar ik het op het laatst van de avond niet meer zo mee kon vinden. En een keer met een Nederlands en een Duits meisje die ik buiten bij het hostal tegenkwam toen ik even een luchtje ging scheppen. Maar aan de andere kant is het ook wel ok zo, want ik moet hier niet te veel geld spenderen aan het uitgaan om budgetaire redenen. Zo nu en dan is natuurlijk best oke natuurlijk.
Zo genoeg geschreven, er zitten ook al weer mensen smachtend naar de computer te kijken (willen ook gratis internetten geloof ik). Nu ga ik denk maar even wat TV kijken (ze hebben hier een kanaal met alleen maar afleveringen van de SImpsons / of is het Simpsons weekend op dat kanaal?) of misschien ga ik even op de X-box racen, want die staat hier ook vrij voor gebruik. Al met al is dit trouwens, ondanks de zooi, een zeer gezellig en gemoedelijk hostaltje. Er heerst hier echt een huislijk sfeertje. Ow, en de hond van de hostal baas is gisteren trouwens op de bank bevallen van drie puppies. Dat wilde ik ook nog even kwijt. Doeg maar weer.
