Ben weer terug...! Van weggeweest, in Cairns bedoel ik. Ik was dus even een tweetal nachten naar het paradijselijke Cape Tribulation afgereist. Mag Mission Beach dan gelijk staan aan 'where the rainforest meets the beach', Cape Tribulation geeft wat dat betreft een completere dekking van die slogan.
Onze houten dormrooms bevonden zich echt in de jungle van het regenwoud (al kan ik me voorstellen dat het in een land als Thailand pas echt realiteit is, het is hier toch nog een beetje te geciviliceerd om je 100% in de jungle te wanen) en 3 minuten lopen en we waren op een zeer mooi strand met super blauw aangrenzende oceaan.
Wat hebben Juli en ik hier uitgevreten. Niet veel, het was hier een beetje te relax af en toe om te veel uit te voeren. De busreis naar Cape Tribulation werden we halferwege de reis de bus uitgelaten om een rondleiding te krijgen door de regenwouden van het Mosman Gorge national park. Ik voelde me hier weer een beetje te veel de toerist want als een kudde van 20 man liepen we over een geplavijt pad door de jungle, met op datzelfde pad, een stuk of wat Japanners met camera's en old people met T-shirts voorzien van slogans als "We're spending our childrens heritage!".
Je kon je dus weer niet echt lekker in de jungle wanen hier. Wat weer wel lekker was was dat onze gids ons even de gelegenheid gaf een duik in een rivier te nemen, het was namelijk best warm. Ik geloofde onze gids voor deze keer maar op zijn woord dat er geen crocodillen in het water zaten.
Eigenlijk niet zo'n slimme actie van mij gezien ik net de avond ervoor had een verhaal had gehoord van een gids, ergens in het Kakadu National park bij Darwin, zijn gevolg ook de gerustelling van 'it's safe, no crocodiles here' gaf. Aan het einde had hij een Duits rugpakkend meisje minder in zijn gevolg. Zij was door een crocodil gegerepen en ergens onder het water oppervlak verdwenen. In dit geval ging het om een Aboriginal gids. Hij ging er vanuit dat hij dezelfde gave als zijn voorvaders had. Die konden namelijk aan hun grote teen voelen of er crocodillen in het water zaten ja of de neen en, als ja, deze dan al of niet gegeten hadden. De betreffende jonge Aboriginee gids had dus klaarblijkelijk met zijn grote teen een hongerige crocodil over het hoofd gezien. Onze gids had gelukkig enkel en alleen maar gezond verstand in zijn grote teen.

Maar goed, dat was de heenweg. De tweede dag hebben we niet veel anders gedaan dan zwemmen, aan het strand liggen en tja dat was het een beetje. Oh ja, we hebben nog een stuk gelopen over een pad naar een uitkijkpunt op de Cape.
Dag drie hebben we ingevuld met een paardrijtrip door de jungle, door de weide en over het strand (heel klein stukje). Dat was voor mij de eerste keer op een paard. Het was niet erg moeilijk moet ik toegeven. De paarden die we kregen liepen hetzelfde rondje elke dag wel twee keer en waren niet van plan veel meer anders te doen dan ze gewend waren. Dit maakt het paardrijden wat mij betreft niet veel meer als een paar rondjes op de draaimolen op de plaatselijke kermis. Oke, afgezien van de mooie scenery en het feit dat ze toch wel even wat lekkerder en zachter zaten die beesten, ow, en dat ze eigenlijk oon nog wel een stukje in galop en in draf gingen. Eigenlijk heb ik best wel genoten afgezien van het feit dat ik de hele tijd dacht "damn, dat was dan weer 75 dollar'.
Ik was wel blij dat ik het grootste paard, popeye, onder me kreeg geschoven. Dat voelt toch weer even een beetje lekkerder als je zo met je paard tussen de andere paarden staat.
Later in de dag zijn we nog eens naar het strand geweesten nog later hebben we een boottocht over de Daintree river gemaakt. Om zoutwater Krocodillen te aanschouwen (spotten). Helaas waren er niet veel te spotten. Enkel hele kleine baby krocodillen die ik pas zag na een half uur gestaard te hebben naar het stukje rivier/oever waar Julia naar wees nadat ze de woorden 'look, there is one' gezegd had.
Een twee meter lange hebben we gezien. Ergens bijna niet te zien in de bosjes. Al met al weinig krokodillen dacht ik zo, maar toch genoeg om me niet in het water te begeven.
Nu ben ik weer terug in Cairns en gaat er weer een tijd van werken aanbreken heb ik zo het gevoel. Ik geloof dat ik alweer bijna een maand of wat aan het reizen ben geweest en heb weer een fantastiche tijd beleeft. Als ik nu ga werken is het zo weer december en voor je het weet wordt ik hier het land alweer uitgedeporteerd. ..

Ik zit geloof ik alweer 5 dagen in Cairns en heb eigenlijk niet zo erg veel uitgevreten. Wat kan ik aan activiteiten opnoemen. Laten we beginnen met een bezoekje aan de Lagoon gelegen aan de Esplenade. Dit is eigenlijk een vrij groot openbaar zwembad inclu. grasveldjes en strandje om te bakken. Hier in Cairns is zo'n artificial beach wel noodzakelijk want een echt strand hebben ze niet. Zelfs aan de Esplenade kan je de zee vaak niet eens in al zijn pracht en praal aanschouwen. Tijdens laag water zie je alleen maar een modderig zwamp aan de rand van de Esplenade liggen en volgens mij is het hier bijna altijd eb want ik heb het nog geen een keer anders gezien. Oke, in de verte zie de zee wel, maar die modderige vlek op de voorgrond verpest de meeste foto's die je van deze kustlijn zou willen nemen toch wel aardig.
Een dag ben ik met Julia en Ruth (twee meisjes die ik van fruitpicken ken) met een ouderwetse trein (zeer nostalgisch) naar een dorpje een uur ten noordwesten van Cairns gereden. De treintocht was wel mooi maar een beetje duur, vooral gezien de bus terug maar 1 dollar was. Het dorpje was (Kuranda) kan je gerust overslaan als je hier ooit nog eens van plan bent te komen. Het bestond pvd alleen maar uit souvenier shops verder was er niets te zien.
Ik heb ook nog een beetje naar werk gezocht, maar nog niet super erg veel hoor. Als ik echt weer aan de bodum zit ga ik daar serieus mee aan de slag.
Verder ben ik nog naar de films, Pirates of the Caribian (leuk, leuk) en,.... Kill Bill geweest (faaantastisch weer, echt helemaal te gek, QT combi met Manga stijl en lekker veel ridiculous geweld en bloed).

Volgende punt op de agenda is een 3 dagen twee nachten trip naar Cape Tribulation samen met Julia (Duits meisje die ik dus van fruitplukken ken). Morgen vertrek ik zeer vroeg.
Na dit tripje zit ik weer in Cairns en ga ik echt weer eens werk zoeken. BTW, volgende keer meer info over Cape Tribilation.... Greets...

Weer een tijdje verder en ook weer een aantal kilometers verder. Eindelijk heb ik nu Cairns eens bereikt. Voor ik iets over deze stad vertel eerst even iets over hoe ik hier gekomen ben.
Ik was gebleven in Townsville. Vanaf Townsville besloten we te liften naar Mission Beach. Dit gaf nogal problemen want we zaten midden in de stad en dat was niet direct een ideale locatie om te liften. Eerst moesten we dan ook een half uur geheel bepakt met rugpak e.d. om ons te begeven naar een weg waar veel auto's langs komen die naar het Noorden reizen. Na een half uur stonden we nog niet ideaal. Gel;ukkig werden we opgepikt door een Nederlandse immigrant. Hij had in de tweede wereld oorlog in de Jappenkampen gevangen gezeten en was daarna gëmigreerd naar Australië. Deze vriendelijke meneer zette ons af op de snelweg naar het noorden, ergens bij een benzinepomp. Daar stonden we 1 minuut en we hadden een lift van een Australische verkoper die ons helemaal naar Mission Beach heeft gebracht.
Mission Beach was zeer mooi, maar wel een beetje saai. Er waren niet zoveel andere mensen. Het hostel was mooi gelegen in het regenwoud en het regenwoud eindigde op het strand. Dat strand zag er ook wel zeer mooi tropisch uit.
Ik heb hier voor het eerst een 'wilde' cocosnoot van het strand opgeraapt. Met moeite hebben we dat ding open weten te krijgen - echt irritant stevig zijn die dingen -. Uiteindelijk, na een uur of wat, konden we de melk drinken en het witte cocos spul eten. De melk was niet te pruimen, maar dat witte spul was zeer lekker.
Een dag in Mission Beach vonden we wel genoeg. De dag erop zijn we dan ook maar weer gaan liften, met als destinatie Cairns. 's Ochtends 10 uur stonden we langs de weg. De eerste lift kregen we al snel. Deze bracht ons maar 10 km verder naar een betere plek om te staan. De volgende lift liet wel wat langer op zich wachten, namelijk net voordat de schemer begon in te vallen, net voor we het op wilde geven, stopte er een Australische gast. Ik was blij dat we een lift hadden, maar uiteindelijk ook weer blij dat we heelhuids de auto konden verlaten. Hij reed nogal hard en gevaarlijk vond ik.
Tijdens het wachten op de lift had mijn reisgenoot zich, tijdens het uiteten van een meegenomen cocosnoot met een mes, gesneden. Hij werd daarvoor door een ambulance naar het ziekenhuis gereden enkreeg daar een aardige behandeling, 6 hechtingen en een rekening van 130 dollar. Dit nam echter maar een uurtje van zijn tijd in beslag. Ondertussen wachte ik bij een of andere local bar in Tully (dat was de plek waarvandaan we de hele dag een lift probeerde te krijgemn.
Maar nu zijn we in Cairns dus en ik ben eigenlijk wel tevreden over het feit dat we het al liftend van Airlie Beach, met aardig wat tussenstops , Cairns bereikt hebben. Dat geeft wel een lekker (geldbesparend) gevoel.
Cairns is echt totaal anders dan ik het me voorgesteld had. Het is eigenlijk een best grote stad met een nogal Costa Brava sfeer. Af en toe net een soort Salau ofzo. Ik ga nu in ieder geval even uitvinden wat hier allemaal te doen is. Greets... Randy.

Hello people! Ik ben weer terug op het vasteland. Magnetic Island was zeer ok. Full Moon party was zeer ok. Wel een beetje duur zo'n party, maar ik heb een hoop geld via andere dingen uitgespaard. Twee keer heb ik gewerkt in het hostel voor een warme maaltijd en een gratis overnachting. Werkzaamheden betroffen voorbereidingen voor het feest. Verder heb ik nog wat folders gevouwen. De overige tijd was het relaxen geblazen en wat bushwalks op het eiland aflopen.
Tijdens die bush walks heb ik hier en daar nog wat wilde Koala's gezien. Jammer genoeg kon ik ze niet fotograferen. Ze zaten te hoog in de boom. Een zat lager, maar ik wilde dat beest met zijn slapende kop in de picture krijgen. Dat hield in dat ik tegen de zon in moest fotograferen wat garant staat voor een mislukte foto. Andere optie was een foto met de zon mee, maar dan zou ik alleen zijn kont hebben gefotografeerd en dat was ook weer niet helemaal de bedoeling. Geen foto dus. Wel weer foto's van zeer mooie vergezichten van het eiland en de zee, maar daar had ik al een aardige verzameling van.
Ik zit nu weer in Townsville en ga naar Mission Beach. We gebruiken dit kustplaatsje als tussenstop naar Cairns. Mission Beach wordt vaak aangeduid als, where the rainforest meets the beach en over het algemeen hoor ik er nogal enthousiaste verhalen over. Schijnt heel erg relax te zijn. Nou, verder alles zeer oke hier dus, met de centjes gaat het tot nog toe ook vrij ok. Ik ga weer hangen (internet is me te duur hier). Greets,
Randy

Hey, mensen, hoe gaatie. Hier gaat het weer zeer, zeer ok. Ik heb Airly Beach inmiddels alweer verlaten. Geen werk gevonden, maar dat is helemaal niet erg.
We hebben Airly Beach verlaten middels liften. Ik samen met Cris. Na een minuut met ons eigengemaakte kartonnen Townsville bord (want daar gingen we heen) langs de weg te hebben gestaan hadden we al beet. We kregen een lift van een (blanke) Zuid Afrikaan en een Nieuw Zeelander die werkten in Airlie Beach en voor een paar weekjes naar Cairns afreisden. Ze hadden al een andere (Engelse) lifter in hun nogal vreemd beschilderde rugpakkers busje zitten. Dus het was nogal krab daar achterin (op een matras tussen alle rugzakken). Maarja, het was maar voor vier uurtjes.
Met enkel een korte vertraging, de motor was overhit want er zat geen water in de radiator, zijn we zonder problemen in Townsville aangekomen.
In Townsville is niet veel te doen, dus daar hebben we maar voor een nacht een hostel geboekt. 's Avonds een filpie gepakt (A league of extraordinary gentlemen -overslaan die film, is niet zo goed) en de volgende ochtend, hoppa, op de ferry naar een prachtig mooi tropisch eilandje hier twintig minuten varen voor de kust. Magnetic Island. Het eiland heet zo omdat een of andere Kapitein die Cook heet een nogal slecht gekalibreerd kompas had. Dat ding scheen nogal gek te doen toe die gast langs dit eiland vaarde en vandaar de naam.
Het is hier op dit eiland werkelijkwaar great. Troppisch, palbomen, hangmatjes, cocktailbar, alleen maar jonge mensen, mooi strand, blauwe zee, weer van die leuke blokhutjes als dormrooms. Nou ja, the lot.
De tiende is hier een FUll Moon party waar we, geheel toevallig, net op tijd voor aangekomen zijn. We hebben net een zeer goedkope deal voor accomedatie en ferry kunnen regelen - na vandaag is alles duurder ivm het feest en we hebben ookal gewerkt hier voor vier uurtjes (folders vouwen - 40 dollar). Al met al heeft alles van Airly tot hier me nog maar 19 dollar gekost. Dus alles verloopt zeer erg op rolletjes.
Greets, maar weer he en, geh, geh, werk niet te hard (ik moet nu feesten, ik heb een gratis jug bier op te drinken en ze hebben net de CD Come With Us van de Chemical Brothers in de stereo bij de cocktail bar erin gepleurd).

Met gemengde gevoelens heb ik het fruitpluk dorpje verlaten (met een aardig appeltje voor de dorst - 1500 dollar). Het klinkt misschien gek maar ik heb daar op de Sugar Bowl fruitplukcamping echt een van de mooiste tijden van heel het reizen beleeft.
Ik heb daar de leukste mensen ontmoet (denk je net dat het niet leuker kan kan het dus wel), het werk was wel zwaar af en toe, maar dat schept juist een band met de mensen waar je mee werkt, 's avonds was het altijd gezellig, de omgeving was mooi (heuvelachtig landschap), het weer was altijd mooi (al was het soms te warm om te werken, maar op vrije dagen a ok), we hadden goede muziek (een Ier had echt een zeer goede verzameling mee die zo uit mijn eigen CD laatje zou kunnen zijn getrokken, hij had zelfs dEUS). Kortom een ervaring die ik nooit had willen missen.

Ik zit nu in Airlie beach, waar ik al eerder geweest ben met dat meisje (Jacqui). Airlie Beach is en plaatsje met eigenlijk helemaal geen mooi strand, het is een plaatsje waar alle zeilboten vandaan vertrekken naar de Withsunday Islands (het zeilboottripje dat ik al gedaan heb), verder staat het nogal bekend als een van de party places aan de oostkust van Australe.
Ik heb net een busreis van 12 uur achter de kiezen. Ja een busreis, want mijn auto heb ik inmiddels voor 50 bucks aan een garage in Childers verkocht (en dat terwijl ik hem in eerste instantie gewoon voor niets langs de weg wilde dumpen).
Ik reis btw nu met een Duitse gozer (Cris) die ook op de fruitplukcamping werkte. Ik was eigenlijk op weg naar Cairns, maar ben hier even uit de bus gestapt. Ik heb me namelijk laten vertellen dat er hier werk te vinden is op de eilanden hier voor de kust (geen fruitplukwerk, maar meer in de touristische sector). Ik ga dus even kijken of ik ergens voor twee of drie weken kan werken if not dan ga ik helemaal naar boven, naar Cairns. Zo snel mogelijk nu ik nog aardig wat geld heb. Als er in Cairns ook geen werk is wil ik kijken of ik het redt om door te gaan naar Alice Springs (de outback), maar dat wordt wel krab met het geld dat ik heb. We zien wel weer. Uiteindelijk wil ik weer eindigen in Melbourne om daar mijn zakcentjes voor Thailand bij elkaar te werken. Gezien dit uitgelegd te hebben is het misschien wel handig als ik enige achtergrond info afleg over, zeg maar, het tijdspad waarin ik dit alles wil realiseren.

Ik heb al een tijdje geleden voor mezelf besloten dat ik het jaar hier vol ga maken. Mijn ticket is een jaar geldig en dat mag je niet somaar negeren. Dat betekend dus dat ik mijn vlucht naar huis allang heb geboekt en deze staat op 20 februari (Thailand - Amsterdam). De vlucht Sydney - Thailand staat op 31 december. Helaas waren alle data eromheen vol. Oke, de 24e niet maar das ook niet idiaal he, misschien kan ik het 1 a 2 dagen verplaatsen als er wat mensen cancellen). De vlucht van 31 dec komt om 10 uur aan in Bankok dus ik heb nog even de tijd om me voor te bereiden op de jaar wisseling (hoop ik).
Het komt er dus op neer dat ik nog 'maar' drie maanden in Australie heb, waarvan ik zeker de helft nog van moet werken om het ongeveer 6 weken zonder werk in Thailand vol te houden. Dus nog maar 6 weken quality time in Australie. Als ik me dat zo een beetje indenk denk ik, potverdorie wat gaat die tijd hier snel zeg. Voor ik het weet is het alweer over, een jaar voorbij. Aan de ene kant lijkt het wel gisteren dat ik vanaf schiphol vertrok en van de andere kant is er in die tussentijd zoveel gebeurd dat het als een respectabele lange periode aanvoelt.
Anyway, misschien heb ik het tegen het einde van februari wel helemaal gehad en wil ik zelfs graag naar huis. Nu nog even niet in ieder geval. Ik bedoel, ik mis bepaalde dingen van thuis natuurlijk wel eens, maar tijdens het overgrote deel van de tijd heb ik daar eigenlijk helemaal geen tijd voor. Dus ik zou zeggen tot eind februari of tot internets.