Hee ho... Ben alweer twee dagen wezen werken en ik moet weer zeggen dat het aardig ok is in de zin van, relax. Ik werk voor een bedrijf dat ingehuurd wordt, of beter, door de verzekeringsmaatschappij ingeschakeld wordt als er een huis afgebrand is of waterschade heeft opgetreden.
Momenteel zijn we bezig in een huis waarvan de helft ongeveer asfgebrand is. Bezigheden aldaar bestaan voornamelijk uit het oppoetsen van alle spullen onder het as die nog te redden zijn. Dan hoeft de verzek. maatsch. deze iig niet te vergoeden.
Het betreft een huis van een familie met twee kleine kinderen (waarvan gelukkig niemand is omgekomen tijdens de brand). De laatste dagen heb ik dus erg veel speelgoed en ook veel foto's van die irritante kinderen af lopen poetsen. Irritant omdat die gasten een collectie van wel 300 saaie foto's van die blagen in hun laden hadden liggen die ik allemaal een voor een af mocht poetsen.
We werken met zijn vijfen. Een Fins meisje (Sillia), een Noorse jongen (Sverre), een Duitser (Flo), ik en onze Supervisor (Torence). Deze laatste is weer op zijn Australisch, heel relaxt. Ben je net ff aan het werk, wil die gast weer een rookpause inlassen en hij staat constant tegen je te lullen zodat je af en toe geeneens aan werken toekomt. Verder maakt het hem eigenlijk ook allemaal niet zoveel uit zolang de baas maar niet op locatie is want dan verwacht die inneens wel van je dat je net doet of je heel hard werkt.
De familie van wie het huis is is ook wel relaxt want tot nog toe hadden ze elke dag na het werk een tweetal six-pack VB (Victoria Bitter = bier) voor ons klaar staan.
We zouden eerst maar twee dagen aan dit huis werken en daarna geen werk meer hebben, maar doordat we het nogal relax aan moesten doen van Torence waren we genoodzaakt er nog een dag bij aan te plakken.
Vandaag kregen we ook nog eens een meevallertje te horen. Tot ons geluk was er gisteren een appartementencomplex afgebrand van wel 6 getoosterde appartementen. Oke, ik weet, er zullen mensen zijn die met deze roostering niet geheel blij zijn, maar voor mij betekend het waarschijnlijk twee weken werk.
Het enige nadeel van dit werk is de as lucht en de stank, die gaat nogal erg in je kleren en in je huid zitten.

Verder, heb ik het ook wel weer naar mijn zin in Sydney. Ik ben nog steeds heel erg positief gestemd over Sydney. Het is best een mooie stad en soms best wel indrukwekkend, door de grote wolkenkrabbers, het gebied rond Darling Harbour, de verschillende grote stranden 20 minuten van de stad af en de vele andere gezichten van Sydney.
Ik ben me ervan bewust dat ik met mijn aankomst in Sydney mijn ronde Australia zowaar voltooid heb. Ookal houd dat in dat ik een paar punten op de agenda heb moeten overslaan. Zoals; Darwin (maar uit constateringen van anderen hoor ik toch in zijn algemeenheid dat ik niet heel erg veel gemist heb, alleen de natuurparken rond Darwin misschien), verders bv. the Great Ocean Road (maar ook daarvan hoor ik verhalen en die zeggen dat als je in Nieuw Zeeland bent geweest the Great Ocean Road ongeveer vergelijkbaar is met bepaalde delen van NZ maar er toch ook een beetje naast verbleekt, dussss).
Ik heb natuurlijk meer gemist maar die dingen stonden niet op de agenda, hoewel ik er wel heel erg graag eens een kijkje had willen nemen, het hele westen van Australia bv (misschien ooit nog eens).

Ik zit nu in een hostel in Kings Cross, ongeveer de wallenbuurt van Sydney. Af en toe doet het echt een beetje denken aan een Amsterdamse straat op de wallen. Veel zwervers (aboriginals voornamelijk), stripclubs en nachtclubs hier. Maar zo erg is het ook allemaal niet hoor. Ik zit hier voornamelijk omdat het hier het goedkoopste is en omdat vrijwel 60% van de backpackers in Sydney hier blijkt te zitten. Voornamlijk vanwege het bruisende uitgaansleven niet ver om de hoek van de troep voor de deur van mijn hostel.

Mijn kamer deel ik met een Australische en twee Israelische gasten. Die Israelische zijn vrij ok en hebben me veel verteld over hun land waarvan je toch af en toe wel even staat te kijken. Ze hadden beiden in het leger gezeten (wat verplicht is daar) en een van hen was sluipschutter geweest tijdens zijn dienstperiode en had zodoende aardig wat meegemaakt. Het zijn gewoon moderne jonge gasten met dezelfde interesses als ik bv. (ze hadden nog een goede muzieksmaak ook).
Voor hun is een jaar reizen helemaal de tijd van hun leven, een jaar ontsnappen aan de harde werkelijkheid van Israel, waar ze met zekerheid weer naar terug moeten keren. Hun leven na deze reis bestaat uit bijna elke dag wel weer slecht nieuws over terroristische aanslagen, 45 procent loonbelasting betalen dat allemaal naar het leger gaat, niet met een veilig gevoel naar de supermarkt kunnen lopen en elk jaar van hun leven weer een maand terug het leger in.
Tja daar zit je dan, een beetje te klagen over het feit dat je weinig geld hebt in verdorie Australia of all places. Terwijl hun alleen maar kunnen dromen van een leven met zulke niet noemenswaardige problemen...
Kortom, ik (en veel mensen met mij) mag niet klagen!

Zie dat er alweer een aardig gat tussen de perioden van berichtgeving gevallen is. Zaak om dat dus even zo spoedig mogelijk te dichten.
Momenteel zit ik in Sydney. Waar zat ik bij de laatste berichtgeving? Dat was Adelaide, een stad waar je niet over naar huis hoeft te schrijven. Het was er een beetje saai. Het hostel waar ik zat was echter niet slecht. Het was redelijk goedkoop, ze hadden er een relaxe TV-room met dvd speler, een voorraadje goede films en er was gratis breakfast, wat voornamelijk bestond uit brood en diverse smaken jam als beleg.
Dit hostel was dus een meevaller gezien ik noodgedwongen langer dan ik van plan was in Adelaide moest blijven wegens een enigsinds negatieve cashflowsituatie. Na anderhalve week tijd was deze situatie opgelost en heb ik zo spoedig mogelijk mijn spullen gepakt om er mee de bus in te stappen.

Deze betreffende bus vertrok afgelopen donderdagavond richting Melbourne. Feit is dat ik echt zo snel mogelijk in Sydney wilde zijn om werk te zoeken en ook een beetje om de rugby world-cup finale in Sydney nog mee te maken (waarover later in dit betoog meer), hierom had ik mijn busreis zo gepland dat ik weinig tijdverlies had en toch Melbourne nog even kon ervaren.
Ik arriveerde vrijdagochtend 7 uur in Melbourne, heb daar de hele dag door de stad lopen slenteren, heb hier en daar een footootje lopen nemen en om 7 uur 's avonds stapte ik weer op de bus richting Sydney, die ook weer de volgende ochtend zou arriveren.
Melbourne was een aardig grote en drukke stad en kon wat mij betreft doorgaan voor het grotere broertje van Brisbane (al zegt dit referentiepunt de meeste mensen thuis niet zo veel). Kortom, het zag er wel ok uit, maar naar mijn zin veel te druk en veel te koud weer. Had ik in Adelaide nog temperaturen van 35 graden, wat af en toe ook weer een beetje te warm was, in Melbourne was het zomaar inneens weer 12 graden inclusief koude wind en regen. Geen lekker dagje om met bus-lag een grote stad te voet aan te doen iig.
Zaterdagochtend ben ik in Sydney gearriveerd. Ook hier weer regenachtig, maar het is gelukkig niet zo koud als in Melbourne (tot zover deze weerberichten). Wat betreft die regen, het moest er een keertje van komen, ik heb geloof ik al sinds ik ben vertrokken maar vier dagen slecht weer meegemaakt. En het is ook wel eens een keertje lekker, doet weer denken aan de druilerige dagen van NL en ik kan mijn regenjas nu eindelijke eens weer een keer uit mijn rugzak trekken.

Na mijn aankomst in Sydney zaterdagochtend heb ik ten eerste enige uren in mijn bedje doorgebracht, vanwege de busreisnachten. 's Avonds ben ik naar Darling Harbour afgereist, de haven en tevens een groot uitgaansgebied in het centrum van Sydney, om daar de rugby worldcup finale op een openlucht TV-scherm mee te maken. De rugby worldcup is hier nu al zo'n beetje 6 weken lang bezig en de finale werd in Sydney gespeeld.
De sfeer die deze worldcup oproept in Australië doet niet onder voor een voetbal WK in Europa. Het was dan ook wel geinig om daar tussen al die honderden Ozzies en Engelsen te staan op het grasveldje midden in de stad omringd door hoge wolkenkrabbers.
Ik heb eerdere rugby wedstrijden van de worldcup proberen te volgen, maar kwam meestal niet echt in de wedstrijd, ik vond het een beetje saai, maar deze finale tussen Engeland en Australië was werkelijkwaar tot het laatste moment erg spannend. De gehele wedstrijd stonden de Engelsen een paar punten voor, hierdoor was het wel leuk om de wanhopige uitdrukking van de meerderheid van Ozzies te aanschouwen.
Uiteindelijk speelden de Wallabies (Australische team) wel twee keer gelijk tot zelfs nog een keer in de verlenging totdat de Engels in de laatste twee minuten met een mooi afstandsschot de finale klap uitdeelde. Kortom, alle aanwezige Engelsen hadden een feestje te vieren (tot zover de sport verslaggeving).

Nu is het maandag en ga ik werk zoeken, ik ben niet voor niets om 7 uur opgestaan (damn het is alweer 10 uur, shit)... Groets, Randy...

Hallo, ik ben een beetje pissed omdat ik net een tekst over al mijn belevingen van Cairns naar hier (Adelaide) had geschreven en per ongeluk met de muis op de back button drukte en nu is de tekst verdwenen en ik zit al op vier dollar kosten en wil echt niet veel meer geld uitgeven aan dat verdom(sory voor de bewoording)de internet hier. Een zeer korte samenvatting dan maar:

Ik was in Cairns, nam de bus naar Alice Springs, die deed er drie dagen over, door de droge droogte van de woestijn, een uurtje uit Cairns begon het al met de leegte, afgezien van een struikje hier en daar en een zwart geblakerde droge tak. Was zeer zeer tof (niet die tak maar de busreis, al was de tak natuurlijk ook wel een beetje ok).

In Alice Springs was niet veel te beleven. Ik organiseerde dan ook maar een georganiseerde reis (da's ff makelijker dan het organiseren van een ongeorganiseerde reis, maar wel duurder uiteraard) naar Ayers Rock. Het was er een met veel looptochten en slapen in zwags (dichtritsbare zakken waarin men zich neder kan vleiten), onder de blote sterrenhemel. Althans de eerste avond was dat onder de door regenwolken bewolkte sterrenhemel. Nat dus. Maar het was zo gezellig en we waren zo moe (ja mensen dat kan dus wel samengaan) dat we al zeer vroeg gezellig met zijn allen gingen slapen. De volgende ochtend vroeg op voor de zonsopgang. Nu we het er toch over hebben, we hebben ook nog een zonsopgang en een zonsondergang met ideaal uitzicht op de Ayers Rock gehad. Tweede avond regende het niet 's nacht en was het met de Canadesen, Ieren en NL gemixte groep nog gezelliger (en voornamelijk ook droger).
Wat hebben we verder gezien; Ayers Rock, Katja Tjuta (een dicht bijzijnde rotsformatie zoals Ayers Rock, maar dan anders, uiteraard), Kings Canyon, Kamelen (waar we ook nog twee minuten op mochten rijden). Ow, en ik stond ook nog voor een heus moreel dilemma. Klim je de Ayers Rock of nie. De Abo's die hadden dat liever niet vanwege hun geloof enzo. Maar ja, toen ik eenmaal voor de rots stond en ik zag dat ze er helemaal een stalen ketting voor de beklimming aan bevstigd hadden en ik zag dat er een hele meute Jappanners en daarna Duisters de rots op klauterde, toen dacht ik, ja ho wacht 's even, iemand moet die gasten tegen houden. De Aboriginees willen dit nooit, komop man, dat zijn Duitsers en Japanners. Dus toen ben ik maar snel achter ze aangeklommen om ze erop te wijzen dat ze dit niet konden maken en voor ik het wist zat ik al helemaal bovenop dat ding (wat overigens zeer zeer indrukkwekkend was en echt de moeite waard om helmaal door de woestijn naar hier te komen).

Toen ik weer in Alice Springs was heb ik meteen de volgende dag de trein gepakt naar Adelaide. Een tocht van zo'n (wilde gok maar weer wegens het ontbreken van een LPlanet) 2300 km in een tijdsduur van 22 uur (wat ik wel met zekerheid weet want ik was er zelf bij en kon dit gegeven nauwkeurig registreren op mijn horloge).

Kort gezegd. Nu zit ik dus in Adelaide. Ik wilde de woestijnreis perse op deze manier meemaken. Ik bedoel over de grond. Zodat ik een beetje kon checken, realiseren en beseffen hoe groot die lege leegte in het midden van Australië wel niet is. En die is dus best wel erg groot. Die gasten leven hier echt maar op een klein strookje aan de kust en het hele midden gedeelte is echt een grote godforsaken leegte. Oke, hier en daar een dingo, kangaroo, lizard, slang of koe. En een beetje een bosjes hier en daar en een paar zwartgeblakerde droge takken die ze in de Northern Territory bomen noemen maar in NL niet eens meer op de openhaard zouden durven gooien. Ik vond het in ieder geval allemaal zeer brutalicious gaaf. Eindelijk kon ik eens stonerock (QOTSA) op mijn walkman beluisteren op de daarvoor aangewezen plek, de woestijn (baal er wel van dat ik geen Kyuss meehad). Het enige waardoor je mij hoort zeggen, 'ik wil me geld terug', is het feit dat ik nog steeds, nergens in Aus, GEEN ENE SLANG HEB GEZIEN in dit hele grote door grote hoeveelheden slangen bewoonde land (pvd nog aan toe).
Adelaide is voor mij weer de eerste stad die je echt weer een stad kan noemen sinds Brisbane. Het ziet er wel ok uit. Het strand is hier ongeveer 20 minuten vandaan en dat ziet er ook weer allemaal prima uit. Ik zit hier alweer twee dagen en heb hier alweer twee dagen gewerkt. Werk dat ik nu alleen maar doe om niet zo veel geld hier te spenderen en toch nog wat van de stad te zien.
Ik heb geld op straat lopen inzamelen voor een goed doel en daardoor zie ik veel van de stad. De tweede dag vroeg ik aan de organisatie of ik op de boulevard voor het strand mocht gaan staan en dat mocht. Ze betaalde mijn tram ticket en ik heb daar lekker de helft van de dag lopen relaxen op het strand en de andere helft met collectebus op de boulevard gestaan.
Next stop is Melbourne en daarna Sydney voor serieus werk tot eind december. Still going strong.... Randy. (Shit zit ik toch weer op 7 dollars, zucht)