Niet veel nieuws te melden. Alleen misschien dat het allemaal weer eens niet zo uitpakt als gepland. Ik heb namelijk een potje weinig lopen werken hier daar wordt je niet goed van. Ze houden me de gehele tijd aan het lijntje van, ja morgen beginnen we met werken en gaan we 7 dagen per week aan de slag. Deze week heb ik nog maar een dag gewerkt, als ik geluk heb komt daar morgen nog een dag bij. Da's net genoeg voor de huur, 40 dollar wat ik van een gozer moest lenen wilde ik ook nog mijn dagelijke voorraad boterhammen met pindakaas en witte kool maaltijden bekostigen en is net genoeg om me op een weinig meer flaterend dieet te houden volgende week. Kortom, k met peren.
Wegens deze noodlottige toestand waar ik nu in verkeer was ik genoodzaakt om mijn plannen weer eens te wijzigen. De afgelopen week heb ik al twee keer naar het Quantas kantoor lopen bellen om mijn Sydney Bankok vlucht te verzetten. Had ik hier gewoon, de gehele tijd dat ik hier al zit, minimaal vijf dagen per week werk gehad dan had ik vandaag op het vliegtuig naar Thailand gezeten. Nu ga ik zondag de 8e (tenminste voor zover er geen verranderingen meer komen). Dat maakt wel dat er een grotere slagingskans is wat betreft de OZ fakkelovergave aan Gous en Suuz die de 9e in Bankok zou moeten kunnen plaatsvinden. Dat zou dan ook wel weer tof zijn.
Ik was eerst wel een beetje pissed dat mijn plannetjes steeds weer wegens dit hostel waar ik nu zit om zeep werd geholpen (ze beloofde me 99% kans om goed werk voor me te vinden), maar ach, het is niet anders.
Dan maar gewoon een aantal dagen in Thailand rond lopen hannessen, beetje wat inkopen doen (als ik tenminste werk heb volgende week) en me zelf psychisch voorbereiden voor de trip naar huis. Al zal het weer in Thailand me daar niet zo veel bijstand in geven.
Al met al, hier heb ik het ook nog wel gezellig. Ik zit dan wel vaak zonder geld, maar dat mag de pret niet drukken. Bijna iedereen die hier zit en vooral de mensen op mijn kamer zijn zo blut als een kanarie. Maar, daar zit dan ook wel weer een positieve kant aan. Zodra iemand wat heeft (wijn, bier, sigaretten, een taart, brood, oid) dan delen we dat vaak met z'n allen. En op deze wijze weten we op de momentele vele saaie vrije dagen toch aardig nog wat proviand bij elkaar te sprokkelen om hier en daar een feesie te bouwen. Zoals vandaag ook. Donny, de schot op mijn kamer is jarig en het was alweer vrij vroeg aardig gezellig in het hete zonnetje. Ik ben even ontsnapt naar de bieb voor internet en ga nu weer eens terug, kijken hoe de zaken er daar voor staan. Tot gauw maar weer.
En ja hoor, het voelt weer een beetje als terug bij af. Ik ben weer aan het fruirtplukken. Moest daarvoor wel helemaal naar het plaatsje Mildura afreizen wat een busreis van wel 18 uur inhield, maar dat had ik er wel voor over, hoe gek het ook klinkt. Al heb ik me ook alweer een aantal keer afgevraagd, 'wat doe ik hier in godesnaam?'. Maar gelukkig werd die vraag al snel beantwoord toen ik te horen kreeg dat we hier wel 150 dollar per dag konden verdienen.
Andere motivaties om hier te zijn: ik had Sydney ook wel weer gehad, ik zat er alweer zeven weken, ik was toe aan een nieuwe (en laatste) ervaring in Australië en het Mildura fruitpick gebeuren vindt plaats aan de binnenkant van het randje van de Outback en dat trok me ook wel. Tijdens de Outback trip van Cairns naar Alice Springs en Uluru heb ik me zeer erg vermaakt in de dorre droogte daar. Een tweeweekse terugkeer leek me dan ook wel weer iets positiefs om aan mijn reisje toe te voegen en als laatste, hier in Sydney hoorde ik veel mensen positief praten over Mildura.
Achteraf gezien bleek weer eens wat tig keer eerder ook al bleek: je kan nog zo veel ervaringen aanhoren van mensen over een plaats waar ze geweest zijn, het beeld wat je er zelf van vormt komt vrijwel nooit overeen met de werkelijkheid. Het is hier dus totaal anders dan ik verwachte. Anders ook dan mijn vorige fruitpluk locatie.
Ik zit momenteel in een hostel wat meer weg heeft van een of ander Motel. Volgens mijn eerste indrukken wordt hier nogal meer gefeest enzo. Misschien leek dat maar zo omdat ik op een zondagochtend mijn nieuwe kamer binnenkwam lopen en mijn nieuwe kamergenoten mij met katerige hoofden met moeite gedag zeiden.
Mildura is me maar een aparte plaats. Ergens heeft het veel weg van Florida, zonder strand uiterraard, oke stomme vergelijking misschien, maar de grote palmbomen langs de weg hebben er wel iets van weg. Tja, het is nogal moeilijk uit te leggen. De sfeer tussen de hostel bewoners is ook geheel anders hier dan in mijn vorige fruitplukhostel. Het was in Childers wat relaxter. Misschien kwam dat wel door het mooie groene heuvelachtige landschap voor de deur van ons hostel in Childers die hier ontbreekt.
In ieder geval zo slecht is het hier nog niet en het werk is ook wel uit te houden al is het wel aardig warm. Ik werk op een wijngaard. Ik span de gehele dag plastic doeken over de toppen van de druifranken, zodat de druiven tegen de regen beschermt worden. We doen dit met 12 man en we krijgen per Hectare betaald. Wat we met de hele groep doen daar krijgen we voor betaald en dat delen we dan weer door 12. Iedereen loopt mekaar dus te motiveren. Vandaag heb ik vrij, maar het schijnt dat we komende weken zeven dagen per week aan de slag kunnen.
Laatse mededeling van vandaag is dat ik in de komende tijd dan ook niet zoveel op internet te vinden zou zijn. Het is hier ook veel te duur. Nu zit ik dan in de bieb waar ik gratis mag internet zoeken, maar ik heb hier geen toegang tot hotmail (de toegang hiervoor hebben ze uit voorzorg voor misbruik afgeschermd). Ik mag hier eigenlijk niet eens doen wat ik hier zit te doen (tikken). Ik ben dus ook heel zacht aan het tikken om niet ontdekt te worden en als ze langs komen dan doe ik net of ik op de telegraaf.nl bezig ben iets te zoeken. Kortom, mailtjes via hotmail, de anwoorden daarvoor moeten even op zich laten wachten. Totzover a o.k. en tot ziens dan maar weer... (en tot spoedig).
Oke mensen, even wat meer verhaal over de gebeurtenissen hier. Ik kan niet alles vertellen dus begin ik gewoon maar ergens bij oud en nieuw. Je zult het niet geloven maar ik heb die avond gewerkt. Misschien weten jullie het niet maar ik ben genoodzaakt om elk baantje dat ik kan krijgen hier aan te pakken. Vooral als ze drie keer zo veel uitbetalen als normaal. Op deze manier houd ik het hier wel goed uit alleen kan ik niets opsparen voor Thailand want Sydney is een dure stad.
Het betreffende werk was me wel een hele aparte en eigenelijk ook wel zeer toffe ervaring. Ik verkocht van die knipperende fluoriserende glowsticks die je om je nek kunt hangen. Ten eerste was het geinig omdat er alleen maar Koreanen en Japanners dat werk deden. Je moest die kopies dan ook zien toen ik binnen kwam lopen, in een appartementje ergens in Sydney waar ze die glowstick voorraad bewaarden. Maakte ik ook nog de fout mijn schoenen niet uit te trekken toen ik binnenkwam lopen.
Wat ook wel geinig was was dat ik met alle Japanners en Koreanen een glowstick verkoop lesje kreeg en niemand kon dus fatsoenlijk Engels. Nou, ja ik geloof dat ik overigens wel zo'n beetje begreep wat de bedoeling was. Die dingen gewoon verkopen, dat kan toch niet zo moeilijk zijn.
En dat was het ook niet. Ik werd gestationeerd onder de Sydney Harbour Bridge en dit was wat mij betreft een uitsekende plek voor verkoop van die dingen. Het was er erg druk, op deze betreffende plek was het vuurwerk namelijk zeer mooi en goed te aanschouwen. We hadden uitzicht op Darling Harbour, Sydney Opera House en de brug waar het vuurwerk vanaf werd geschoten natuurlijk, (Sydney Harbour Bridge).
Ik positioneerde mezelf op een plaats waar alle jonge en gezellige gasten (Australiers voornamelijk) zaten en dat was geen verkeerde keuze. De glowsticks gingen eruit als warme broodjes en ik had geen competitie van de andere (die daar ook ergens in de buurt rondliepen). De Koreanen en Japanners bleken namelijk als de dood voor de steeds meer dronken wordende Australiërs en probeerde ze dus juist te ontwijken en ik vond het juist wel geinig en het verkocht des te beter. Nu moet ik zeggen dat voor bijna alle Australische jonge gasten geld (mannen en vrouwen) dat ze niet echt op hun mondje zijn gevallen. Ze probeerde dus vaak geintjes uit te halen, maar dat was wel leuk om mee te spelen. Ik moest alleen af en toe goed opletten want vooral wat personen van het vrouwlijk geslacht probeerde me op diverse manieren af te leiden, wat ze af en toe lukte, en probeerde dan, voor de grap, wat van mijn glowsticks te jatten. Dat was wel geinig. Als het ze lukte, wat twee keer voorgekomen was, scheelde dat toch niet zoveel want die dingen koste maar 20 cent per stuk ofzo en het maakte mijn baas niet uit met hoeveel voorraad je terugkwam als je ze maar voor vier of vijf dollar per stuk verkocht. Uiteindelijk heb ik voor 700 dollar verkocht die avond waarvan ik zelf 30% in mijn zak mocht stoppen en ik had nog een fantastisch uitzicht op het vuurwerk ook.
Het uitgaan heb ik de volgende twee dagen even goed ingehaald. Nu is dat weekend weer voorbij en ik denk dat het mijn (snif snif) laatste weekend in Sydney was. Ik denk namelijk dat hier absoluut niets te sparen is dus ga ik twee en en halve week fruitplukken. Ik moet nog het een en ander regelen maar ik ben er vrij zeker van dat het de enige optie is. Ik heb hiervoor mijn Thailand trip weer in moeten korten. Ik ga nu jan de 29ste. In ieder geval maak ik dan nog een Full Moon party mee in Thailand want die is de 5de van Februari. En ik zie het maar als een opwarmertje voor het reizen in Azië. Als het werkelijk zo tof ie als iedereen hier beweerd dan zal ik er nog wel eens een andere keer wat langer heen gaan.
Verder heb ik weinig te melden, behalve dat ik er vandaag achter kwam dat ik een financieel meevallertje had op mijn Australische bankrekening. In plaats van 190 dollar hebben ze voor mijn laatste werkweek hier in Sydney (sjouwen van DVD dozen) 345 dollar uitbetaald. Wahoo!! Da's erg lekker als je krab zit.
Voor wie wil weten hoe mijn nieuwjaar er ongeveer uitzag hieronder een foto van het vuurwerk op de Sydney Harbour bridge. Elke jaarwisseling wordt er hier in Sydney een groot vuurwerk op en rond de brug afgestoken.
De foto hieronder geeft natuurlijk niet helemaal weer hoe het was. Ik stond trouwens ook geheel van een ander standpunt naar dat vuurwerk te kijken als het perspectief van deze foto. Waar stond ik dan? Ik stond vlak naast de Sydney Harbour bridge aan de rechter rivier oever. Met heel gaaf zicht op Darling Harbour en the Opera House aan de overkant van de rivier.
